ไป๋จงหลางและไป๋ติ้งจวินสองพ่อลูก ตอนนี้ตกอยู่ในสภาพกระอักกระอ่วนสุดขีด
หน้าซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ ตื่นตระหนกจนไม่รู้จะทำอย่างไร
พานเซี่ยงเฉินก็เผ่นหนีไปอย่างลนลานแล้ว แถมยังไปล่วงเกินจินเส้าป๋าย จนต้องรีบออกไปจากปินโจว จุดจบนับว่าอนาถสุด ๆ
ตอนนี้พวกเขาสองคนจะเดินก็ไม่ใช่ จะอยู่ก็ไม่ใช่
โดยเฉพาะเมื่อเผชิญสายตาเย็นยะเยือกของจินเส้าป๋าย ก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ไปทั้งตัว
พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่าจินเส้าป๋ายจะออกหน้ารับแทนไอ้ลูกหมา หลี่หย่วนเต้า!
ที่มางานเลี้ยงปีนี้ ตั้งแต่ก้าวเข้าประตูใหญ่ พวกเขาก็คิดที่จะทำให้ครอบครัวของหลี่หว่านกับหลี่หย่วนเต้าอับอายแล้ว
แม้จะถูกสวี่อี้ช่วยคลี่คลายไป แต่ต่อมาพวกเขาก็ยังคิดจะให้พานเซี่ยงเฉินเหยียบย่ำหลี่หย่วนเต้าอย่างหนัก พร้อมกับหวังว่าตัวเองจะได้เกาะ ขาใหญ่ จินเส้าป๋ายด้วย
แล้วผลเป็นไง
ไม่ได้ไก่แถมยังเสียข้าวสาร ไม่พอ ยังแถมไปล่วงเกินจินเส้าป๋ายทางอ้อมอีก ช่างได้ไม่คุ้มเสียจริง ๆ!
ตรงหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้จะเอายังไงสุด ๆ
สักพักใหญ่
ไป๋จงหลางสุดท้ายก็จำใจฝืนยิ้มแหย ๆ มองไปทางหลี่หย่วนเต้า "เอ่อ... หย่วนเต้า ลุงใหญ่น่ะกับพานเซี่ยงเฉินก็แค่คู่ค้ากัน เป็นเรื่องผลประโยชน์ร่วมกันเฉย ๆ นะ ที่เขาไม่เคารพคุณชายจิน ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราเลย!"
"เป็นความสัมพันธ์อะไร ก็ไม่เกี่ยวกับผม"
"ที่พวกคุณเคารพคุณชายจินหรือเปล่า อันนั้นพวกคุณต้องถามคุณชายจินเอง"
หลี่หย่วนเต้าตอบเรียบ ๆ เฉย ๆ
ไป๋จงหลางรู้สึกชาหัวทันที กล้ำกลืนหันไปทางจินเส้าป๋าย หน้างอห่อเหี่ยวยิ้มประจบ "คุณชายจิน เอ่อ... พวกเราไม่ได้มีความคิดไม่เคารพคุณชายเลยนะครับ! ท่าน... ท่านต้องเห็นใจด้วย!"
"เหอะ ๆ..."
จินเส้าป๋ายหัวเราะเย็น "พวกแกเคารพข้าหรือไม่ ก็ไม่สำคัญ ข้าถือเสียว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น คราวนี้กลเม็ดเล็ก ๆ ของพวกแก ข้าถือซะว่าไม่เคยเกิดขึ้น แต่ต่อไปนี้พี่หลี่ก็คือพี่น้องแท้ของข้า! พวกแกบังอาจหาเรื่องเขา ข้าจะให้พวกแกซดดีเข้าไป!"
"ครับ ๆ ๆ..."