"เสี่ยวหย่า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!"
"เราได้เจอกันอีกแล้ว!"
เสียงของหวงเจียอวิ๋นสั่นสะท้าน ดวงตาทั้งสองข้างก็แดงขึ้นเช่นกัน
ส่วนเด็กสาวที่วิ่งลงมาจากรถ ก็ไม่ต้องบอกว่าเป็นใคร นั่นคือเสิ่นเสี่ยวหย่าเพื่อนร่วมห้องผู้ป่วยของหวงเจียอวิ๋นนั่นเอง
ตอนที่ทั้งสองรู้จักกัน ก็เป็นช่วงประถม หรือก็คืออายุยังไม่ถึงสิบขวบด้วยซ้ำ
ตอนนี้ก็ผ่านไปสิบปีแล้ว!
พวกเธอต่างเติบโตขึ้นแล้ว แต่มิตรภาพตลอดสิบปี ก็ยังคงไม่เปลี่ยนไป!
"ฮิฮิ พอแล้วๆ เราต่างไม่ร้องไห้นะ!"
"เจียอวิ๋น นายเปลี่ยนไปเยอะเลย สวยกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ!"
ทั้งสองปล่อยมือกัน แล้วเสิ่นเสี่ยวหย่าก็มองสำรวจหวงเจียอวิ๋น จากนั้นก็หยิกแก้มอีกฝ่ายเบาๆ พลางพูดยิ้มๆ
"หาที่ไหนกัน ฉันสวยกว่านายตั้งเยอะสิ!"
หวงเจียอวิ๋นยิ้มส่ายหน้า "ขอโทษด้วยนะ ที่ให้นายต้องขับรถมาไกลขนาดนี้เพื่อมาหาฉัน! อีกไม่กี่เดือนเราก็จะสอบเอ็นทรานซ์กันแล้ว ทำให้นายเสียเวลาอีกแล้ว! แล้วทางฝั่งบ้านฉันน่ะ... ทำให้นายขายหน้าเลย!"
"ขายหน้าอะไรงั้นเหรอ?"
"ระหว่างเราไม่มีเรื่องพรรค์นั้นน่า"
"บ้านฉันเมื่อก่อนก็อยู่ในชนบทนะ มีอะไรที่ไม่เคยเห็นบ้าง?"
เสิ่นเสี่ยวหย่าส่ายหน้าอย่างจริงจัง แล้วจึงยิ้มพลางบอกว่า "ที่ฉันมาคราวนี้นะ นอกจากอยากพบหน้านายเป็นหลักแล้ว ยังเพราะพ่อบุญธรรมของฉันมาทางนี้พอดี ฉันเลยแวะมาหานายด้วยเลย ไม่ได้สิ ถึงพอดีเจอนายเลย!"
"พ่อบุญธรรม?"
"ก็คือผู้มีพระคุณที่สมัยนั้นออกเงินรักษาโรคให้นาย แล้วนายเลยรับเป็นพ่อบุญธรรมน่ะเหรอ?"
หวงเจียอวิ๋นถาม
เสิ่นเสี่ยวหย่าพยักหน้า "ใช่แล้ว! พ่อบุญธรรมมีบุญคุณยิ่งใหญ่กับฉัน ฉันจะลืมไม่ได้!"
"นั่นก็ดีแล้วสิ!"
ใบหน้าหวงเจียอวิ๋นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วจึงหันกลับมามอง "จริงด้วย เสี่ยวหย่า นี่คือไป๋เสี่ยวเสี่ยว เพื่อนร่วมชั้นเก่าที่เป็นเพื่อนรักของฉัน! และนี่คือพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเสี่ยวเสี่ยว หลี่หย่วนเต้า! ฉันพาพวกเขามาด้วย อยากให้ได้รู้จักกัน หวังว่านายจะไม่ถือสา..."
"พูดแบบนี้ทำไมล่ะ!"
"ไหนๆก็เป็นเพื่อนของเจียอวิ๋นแล้ว ก็คือเพื่อนของฉันด้วย!"
"คนยิ่งมาก ก็ยิ่งคึกคักสิ ฉันชอบมากกว่า"