โครม!
ร่างของอ๋าวป้ายกระแทกกับพื้นอย่างแรงเต็มที่ เกิดเสียงดังสนั่น
ชั่วพริบตา
อ๋าวป้ายรู้สึกเหมือนร่างกายจะแหลกสลาย ราวกับกำลังจะตาย
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขาขดตัวอยู่กับพื้น อ้าปากค้าง เจ็บจนส่งเสียงไม่ได้
เขาทั้งใจแทบไม่เชื่อ หลี่หย่วนเต้ากล้าลงมือกับเขา!
เขาอ๋าวป้ายคือคุณชายใหญ่แห่งตระกูลอ๋าวของตระกูลสวรรค์ ในเมืองหยินซวงนั้นเดินขวางได้ไม่มีใครกล้ายุ่ง!
ไอ้บ้านนอกน่าตาย นี่มันไม่กลัวตายจริง ๆ!
โยวปิ่งจื้อและโยวชางจินกับพวกที่ตามมา ต่างตกตะลึงยืนนิ่งอยู่กับที่ พากันเบิกตากว้าง
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าหลี่หย่วนเต้าจะลงมือ!
ใครก็ตามที่รู้เบื้องหลังของอ๋าวป้าย ต้องก้มหัวยอมจำนนทันที!
แต่ตอนนี้หลี่หย่วนเต้ากลับลงมือตบอ๋าวป้าย!
พวกเขาถูกฝ่ามือเดียวของหลี่หย่วนเต้าทำเอางงไปหมด!
“เจ้า... เจ้ากล้าตบคุณชายอ๋าว!”
“ใครให้ความกล้าเจ้ามา!”
โยวชางจินกัดฟัน ตวาดเสียงเข้ม
“ฮวาอู๋หุนข้ายังฆ่ามาแล้ว ใบหน้าหมอนี่แค่นี้จะไม่กล้าตบได้ยังไง?”
“อีกอย่างเขาเป็นฝ่ายขอให้ข้าตบเอง ของดีแบบนี้ ข้าจะปฏิเสธได้ยังไง?”
หลี่หย่วนเต้าพูดอย่างเย็นชา “แถมยังมาทำเป็นข่ม ข้าเสียเวลาไปไม่น้อย! แค่ฝ่ามือเดียวยังไม่พอ!”
พูดจบ
เขาก็จับอ๋าวป้ายขึ้นมา แล้วตบดังฉาด ๆ ซ้ำลงไปอีก
ชั่วพริบตา
หน้าทั้งสองข้างของอ๋าวป้ายก็บวมเป่งเหมือนหัวหมู
ครานี้อ๋าวป้ายยิ่งมึนงงหนักกว่าเดิม!
เขาคิดไม่ถึงเลยว่า
หลี่หย่วนเต้าจะกล้าบังอาจเพิ่มดีกรี ลงมือกระทืบเขารัว ๆ โดยตรง!
ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาชาไปทั้งตัว!
มุมปากฉีกขาด เลือดไหลอาบ เศษฟันกระเด็น
“เจ้า... เจ้ากล้า...”
“เจ้ากล้าตีข้า...”
อ๋าวป้ายที่ได้สติกลับมาตวาดลั่น ปากรั่วลม เขาอยากดิ้นรน แต่ก็หลุดไม่ได้เลย
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าพลังของหลี่หย่วนเต้านั้นแข็งแกร่ง อย่างน้อยก็อยู่ระดับยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่ง!