"พนักงานเหรอ?"
หลี่หย่วนเต้าชะงัก หันกลับมามองตัวเอง ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่เห็นเหมือนพนักงานเลย
"ใช่ไง ถ้านายไม่ใช่พนักงาน จะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
เฉียนเสี่ยวซวงยิ้มหวาน เดินเข้ามา ตบบ่าหลี่หย่วนเต้า พลางพูดว่า "ไม่เบาเลยนะ! เป็นพนักงานของตำหนักทะยานฟ้าได้นี่เจ๋งมากแล้ว! รู้ไว้ซะ ว่าคนที่เข้ามาทำงานที่นี่ได้ ก็ไม่ใช่คนธรรมดา!"
"เอ่อ... ผมไม่ใช่พนักงาน!"
"ผมมาที่นี่เพื่อกินข้าว อยู่ในห้องส่วนตัวเทียนจุนข้าง ๆ นี่!"
หลี่หย่วนเต้ายิ้มแห้ง ชี้ไปยังห้องส่วนตัวเทียนจุนที่อยู่ไม่ไกลด้านหลัง ส่ายหน้า
"นี่... นายมากินข้าวที่นี่?"
"แล้วยังจองห้องส่วนตัวเทียนจุนอีก?"
เฉียนเสี่ยวซวงตาเบิกกว้าง จ้องไปทางห้องส่วนตัวเทียนจุนอยู่นาน ในหัวเต็มไปด้วยความงุนงงสับสน
ที่นั่นมันที่อะไรนะ? ห้องส่วนตัวเทียนจุนนะ! ค่าใช้จ่ายอย่างต่ำก็หลักสิบล้านขึ้นไป! เป็นหนึ่งในห้องส่วนตัวที่หรูที่สุดของเมืองหยินซวง! แล้วถึงจะมีกำลังจ่ายระดับสิบล้าน แต่ถ้าไม่มีเส้นสายและภูมิหลังแน่นพอ ก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้าไป!
อีกอย่าง เมื่อสมัยอยู่ ม.ต้น ฐานะทางบ้านของหลี่หย่วนเต้าเป็นยังไง เฉียนเสี่ยวซวงรู้ดีกว่าใคร! ต่อให้ให้หลี่หย่วนเต้ากับป้าของเขาดิ้นรนขยันทั้งชีวิต ก็คงหาเงินสิบล้านไม่ได้หรอก?
คิดได้ดังนั้น
เฉียนเสี่ยวซวงกลอกตา ก่อนจะตบบ่าหลี่หย่วนเต้าอีกครั้ง พลางพูดว่า "เพื่อนเก่า เธอนี่มันไม่ถูกนะ! เป็นพนักงานนี่น่าอายตรงไหน? แล้วยังเป็นพนักงานของตำหนักทะยานฟ้าอีก นี่มันเป็นอาชีพที่คนธรรมดาใฝ่ฝันนะ ไม่อายเลยสักนิด เข้าใจไหม?"
"นี่เธอรู้สึกอายจนต้องโกหกเลยเหรอ? ไม่เหมือนเธอคนก่อนเลยนะ!"
หลี่หย่วนเต้าแตะจมูก หัวเราะแห้ง ๆ พยายามอธิบาย "ผมไม่ใช่พนักงานที่นี่จริง ๆ! ผมมาที่นี่เพื่อกินข้าว อยู่ห้องส่วนตัวเทียนจุนจริง ๆ ไม่เชื่อตามผมมาสิ..."
"พอเถอะน่า!"
"ตอน ม.ต้น เราก็คบกันดี ฉันกับเธอน่ะใครเป็นใครกัน? เมื่อก่อนฉันแอบเรียกเธอว่า ลูกเจี๊ยบน้อย เธอยังไม่โกรธเลย"
"แล้วฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงวัตถุนิยม จะไปทำตาหวานใส่คนอื่น ต่อให้ขยันทำงาน เป็นอะไรก็เหมือนกันหมด! เพื่อชีวิตทั้งนั้น จะสูงต่ำแบ่งแยกอะไร?"