"ใครบอกว่ามันถูกกำหนดแล้วล่ะ?"
หลี่หย่วนเต้ายิ้มมุมปากอย่างใจเย็น
"พ่อหนุ่ม ฉันรู้ว่าแกพรสวรรค์ไม่ธรรมดา"
"แต่สิ่งที่แกเห็นตรงหน้าคือตาเฒ่าแห่งตระกูลเหลิ่ง จอมยุทธ์อู่หวงขั้นต้นตัวร้ายกาจ!"
ซูซานช่านยิ้มขมขื่น ส่ายหัวไม่หยุด
แต่เขายังอยากสู้ ไม่อยากยอมแพ้
จากนั้นจึงคุกเข่าให้เรียบร้อย หันไปทางเหลิ่งจิ้ง น้ำเสียงอ้อนวอน "ผู้อาวุโสเหลิ่ง เขาคือหลี่หย่วนเต้า! เขาฆ่าคนตระกูลเหลิ่งจริง! แต่นั่นก็เพราะจนมุมไม่ใช่เหรอ! ท่านก็น่าจะรู้ว่าสองคนในบ้านท่านมันไร้กฎหมายขนาดไหน! หย่วนเต้าเองก็ใจร้อนไปหน่อย เลยพลาดมือ..."
"ดูออกแล้ว!"
"หลี่หย่วนเต้า เด็กหนุ่ม ใจกล้าดีนี่! กล้าฆ่าคนตระกูลเหลิ่ง ไม่กลัวตายจริง ๆ!"
เหลิ่งจิ้งปรายตามองหลี่หย่วนเต้า พูดเนิบ ๆ
หลี่หย่วนเต้ายิ้มตอบ "ฉันน่ะใจกล้ามาตั้งนานแล้ว! แค่พวกตระกูลเหลิ่งของแก ฆ่าไปก็ฆ่า! ในสายตาฉันก็ไม่ต่างกับฆ่าหมา! ทำไมจะไม่กล้า? มีใครโดนหมากัดข้างทางแล้วไม่กล้าตบหัวหมาบ้าง? คนปกติเค้าก็เอาไปทำซุปหม้อใหญ่แล้ว..."
ไอ้เด็กไร้สมอง แกบังอาจ!
"ไอ้บ้าระห่ำ กล้ามาพูดกับท่านทวดแบบนี้!"
ไอ้เด็กหยิ่ง รอเดี๋ยวจะดูหน้าแก...
คำพูดของหลี่หย่วนเต้าสร้างความโกรธแค้นให้ยอดฝีมือตระกูลเหลิ่งส่วนใหญ่ทันที ต่างคนต่างตวาดลั่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยโทสะและความอาฆาต
ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสเหลิ่งจิ้งอยู่ที่นี่และยังไม่สั่ง พวกเขาคงรุมกระทืบหลี่หย่วนเต้าไปนานแล้ว
"ฮิ ๆ..."
เหลิ่งจิ้งหัวเราะแหบแห้ง แสยะยิ้ม "ดี! ดีมาก! ใจกล้าจริง! ต่อหน้าข้ายังกล้าบ้าระห่ำ! หลานสองคนนั้นตายไม่เสียเปล่า! ไม่แปลกที่ซูซานช่านจะพยายามปกป้องแกเต็มที่..."
พูดถึงตรงนี้
เหลิ่งจิ้งมองไปที่ซูซานช่านอีกครั้ง
เขาพูดด้วยความอิจฉา "ตระกูลซูมีเด็กรุ่นหลังแบบนี้ เจ้านี่มันน่าอิจฉาจริง! ถึงจะไม่ใช่สายเลือดตรง แต่ถ้าเป็นอนาคตให้ตระกูลได้ แบกรับความรุ่งเรืองสืบไปได้ ก็พอแล้ว! ไม่แปลกที่ตอนนั้นเจ้าทุ่มเท ยอมยกไข่มุกหยกโลหิตให้ข้าเพื่อค้ำประกันคน เห็นทีเจ้าคิดถูกแล้ว!"