เมื่อเห็นชายชุดเต๋าลงมือ หลิวชิงเทียนและอีกสองคนก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ตกใจจนรีบถอยหนีกลางอากาศ
พวกเขาไม่อยากโดนการโจมตีของโทคิโมโตะชูจิ ลูกหลงไปด้วย
“แตกไปซะ!”
ปู้หล่านคงยกมือร่ายอาคม ปล่อยคาถาอันทรงพลังออกมา ในนั้นมีเงาภาพพยัคฆ์ดุร้ายปรากฏเลือนราง
ตูม!
ครู่ต่อมา
คาถาทั้งสองปะทะกัน กระแทกอย่างรุนแรง แล้วระเบิดออกในพริบตา แสงสว่างนับไม่ถ้วนแตกกระจาย
ในเวลาเดียวกัน
ปู้หล่านคงก็ถูกซัดกระเด็นออกไป กลิ้งอยู่บนพื้น เสื้อผ้าขาดวิ่น เต็มไปด้วยเลือด คุกเข่าอยู่ในสภาพอับอายถึงขีดสุด
เพียงแค่ประมือครั้งแรก ปู้หล่านคงก็ถูกอีกฝ่ายกดลงกับพื้น!
“แก…”
“นี่มันพลังปฐพีขั้นสิบเอ็ด!”
“สมแล้วที่ต่างกันแค่ขั้นเดียวย่อย ฝีมือก็ต่างกันราวฟ้ากับดิน!”
ปู้หล่านคงคุกเข่าอยู่กับพื้น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
โทคิโมโตะชูจิ เดินเข้ามา มือไขว้หลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งยะโส “ผู้ฝึกบำเพ็ญเซียนจากประเทศแมลง มันก็แค่นี้แหละ!”
“ประเทศมังกรต่างหาก!”
ปู้หล่านคงกัดฟันพูดด้วยความโกรธ
“ประเทศแมลงนั่นแหละ!”
“ในสายตาซากุระคุนิของข้า พวกแกก็คือพวกแมลงตัวเล็กๆ! กล้าดียังไงเรียกตัวเองว่าประเทศมังกร น่าขันสิ้นดี!”
โทคิโมโตะชูจิ มองปู้หล่านคงจากที่สูง พลางหัวเราะเย็น “ใกล้ตายแล้ว อย่าดิ้นรนเลย! รอให้ข้าฆ่าแกก่อน แล้วค่อยจัดการคนที่เหลือ!”
ตอนที่เขากำลังจะลงมือ
จากด้านล่างของตึกบริษัทอี้ตู้ ก็มีเสียงทะลวงอากาศดังขึ้นอีกครั้ง
พร้อมกับเสียงตะโกนที่ตามมา: “น้องชาย! ไม่ได้นะ! อย่าลงมือ! พวกเรารีบไปกันเถอะ ในหลงกั๋วเรามาก่อเรื่องไม่ได้นะ!”
สิ้นเสียง
ก็เห็นชายชราสวมชุดนักรบญี่ปุ่นคนหนึ่ง พุ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ
หลี่หย่วนเต้าได้ยินเสียงร้องของอีกฝ่าย ก็รู้สึกคุ้นๆ อยู่แล้ว
เมื่อเห็นหน้าคนที่มา ก็ต้องอึ้งไป
เพราะคนที่มา ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นบรรพบุรุษของตระกูลโทคุงาวะ โทคุงาวะ ฮิเดโยชิ นั่นเอง!
ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาไปซากุระคุนิ ก็ดันไปเจอตาเฒ่านี่กำลังทะลวงสู่แดนเทวะพอดี
แล้วตอนนี้เขามาหลงกั๋วทำไมกัน?
เขาเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกับโทคิโมโตะชูจิ คนนี้?
ขณะที่หลี่หย่วนเต้ากำลังประหลาดใจ