การที่สำนักเสวียลูจวีได้รับการขนานนามว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการแพทย์ แสดงว่าย่อมไม่ธรรมดา
ผู้เฒ่าที่อยู่ตรงหน้าและถูกเรียกว่าท่านกู้ ผู้นี้มาจากสำนักเสวียลูจวี ฝีมือการแพทย์ก็ต้องยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง
ไม่แปลกที่จวินจ้านเทียนจะให้เกียรติอีกฝ่ายถึงเพียงนี้
หลี่หย่วนเต้าคิดในใจพลางสำรวจอีกฝ่ายเล็กน้อย
ผู้เฒ่ามีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น แต่ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกาย มือทั้งสองข้างอ่อนนุ่ม ทั้งร่างมีกลิ่นหอมของสมุนไพร นี่คือกลิ่นเฉพาะตัวที่จะมีได้ก็ต่อเมื่อสัมผัสกับสมุนไพรเป็นเวลานาน
“ข้าพเจ้ากู้หยง มาจากสำนักเสวียลูจวี ขอท่านหลี่ซือโปรดชี้แนะด้วย!”
ท่านกู้ยิ้มคารวะ กล่าวอย่างสุภาพยิ่ง
จากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ บวกกับท่าทีของจวินจ้านเทียนและอื่น ๆ ทำให้เขามั่นใจแล้วว่าชายหนุ่มตรงหน้านี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
หากฝีมือการแพทย์ไร้เทียมทาน นั่นก็เป็นอัจฉริยะขั้นปีศาจแล้ว!
“สำนักเสวียลูจวี เคยได้ยิน!”
“ก่อนหน้านี้ที่เมืองหยินซวง เคยมีโอกาสได้ติดต่อกับศิษย์ของพวกท่าน ระดับฝีมือทางการแพทย์ นับว่ามีจุดเด่นเป็นของตัวเอง”
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้ายิ้ม ตอบกลับ
น้ำเสียงและท่าทีที่สงบนิ่งเช่นนี้ ทำให้กู้หยงชะงักเล็กน้อย คิ้วขมวดนิด ๆ
สำนักเสวียลูจวี ในหลงกั๋วก็เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทางการแพทย์อันดับต้น ๆ เป็นหนึ่งในไม่กี่สำนักแพทย์!
กู้หยงในฐานะผู้อาวุโสของสำนักเสวียลูจวี สถานะของเขาสามารถเทียบเท่ากับปรมาจารย์แพทย์ของหลงกั๋วได้!
เพราะเทคนิคการแพทย์อันเป็นเอกลักษณ์ของสำนักเสวียลูจวี ถึงขั้นทำให้เหล่าปรมาจารย์แพทย์หลายคนต้องก้มหัวยอมรับและมาขอเรียนรู้ด้วยความนอบน้อม
ดังนั้นใครก็ตามที่พบเขา ผู้อาวุโสแห่งสำนักเสวียลูจวี ก็ต้องเคารพเกรงใจทั้งนั้น?
ท่าทีของหลี่หย่วนเต้าเช่นนี้ ช่างหยิ่งยโสเกินไปแล้ว!
จวินจ้านเทียนสัมผัสได้ว่าบรรยากาศเริ่มแปลกไป
จึงรีบหัวเราะกล่าวเสียงดังว่า “คุณชายหลี่ ท่านกู้ และผู้อาวุโสจาง ผู้อาวุโสจวง… พวกเราเชิญเข้าด้านใน นั่งลงคุยกันดี ๆ ดีไหม?”
“ก็ได้ ทางที่ดีหาอะไรอร่อย ๆ มาเยอะหน่อย”