พรวด!
อีกฝั่งหนึ่ง จีหงเหยียนในตอนนี้กระอักเลือดออกมาหลายคำติดต่อกัน
หนึ่งเพราะผลสะท้อนกลับจากวิชาลับขั้นสุญตภูมิ
สองเพราะหลี่หย่วนเต้าสลายการโจมตีของนางได้อีกครั้งอย่างง่ายดาย สลายการโจมตีขั้นสุญตภูมิ ทำให้นางทั้งตกใจทั้งโกรธ แทบไม่เชื่อสายตา
นางรู้ดีถึงความน่ากลัวของขั้นสุญตภูมิ
แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับแก่นทอง หากประมาทเพียงนิดเดียวเมื่อเผชิญการโจมตีขั้นสุญตภูมิ ก็อาจบาดเจ็บสาหัสได้ทันที!
ต่อให้เป็นเซียนปฐพี ถ้าประมาทก็ยังได้รับบาดเจ็บ
แต่หลี่หย่วนเต้ากลับสลายการโจมตีทั้งหมดของนางได้ราวกับง่ายดาย
นี่มันระดับพลังแบบไหน?
"เป็นไปไม่ได้..."
"เจ้าทำได้อย่างไร?"
"พลังของเจ้า..."
จีหงเหยียนส่ายหน้าไม่หยุด เสียงสั่นพร่ำพึมพำ
นางมั่นใจในพรสวรรค์และพลังของตัวเองมาตลอด
นางลงมาจากภูเขา คิดว่าสามารถกวาดล้างคู่ต่อสู้ทั้งหมดได้
แต่ผลลัพธ์
เมื่อเผชิญหน้ากับหลี่หย่วนเต้า นางก็เป็นเพียงมดตัวหนึ่งที่กระโดดไปมา ไม่มีทางที่จะต่อกรได้เลย
"ถ้าพลังของเจ้ามีแค่นี้ ก็เข้ามาเถอะ!"
หลี่หย่วนเต้าพูดเรียบ ๆ แล้วยื่นมือออกไปกลางอากาศหมายจะฉุดกระชากจีหงเหยียนเข้ามา
"หนี!"
จีหงเหยียนเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงโง่ พอตั้งสติได้ นางก็หันหลังกลับแล้วเผ่นหนีทันที
ในเวลาเดียวกัน
นางกัดริมฝีปากอย่างแรง แล้วพ่นโลหิตบริสุทธิ์ออกมาคำหนึ่ง
"ปราณทิ่มแทงสุญตภูมิ!"
จีหงเหยียนร้องเสียงแจ๋ว หยดเลือดสีแดงหยดหนึ่งทะลวงมิติ มุ่งสังหารหลี่หย่วนเต้า
มองดูหยดเลือดนั้น เหมือนไม่ได้มีอานุภาพรุนแรงนัก
แต่หากสังเกตดี ๆ จะพบว่าในมิติตรงที่หยดเลือดผ่านไป มีรอยบิดเบี้ยวที่น่าตกใจปรากฏอยู่เลือนราง
"นี่มัน... พลังเทพขั้นสุญตภูมิ!"
"เจ้ากลับใช้พลังเทพที่สาบสูญเช่นนี้ได้!"
หลี่หย่วนเต้าเบิกตากว้าง ใบหน้าตกตะลึง แต่ในแววตากลับเจือความยินดี