แน่นอน
สำหรับฟางต้าเหินและหลี่จื่อตานแล้ว พวกเขารู้สึกแค่กลัว!
แค่พวกเขาหลายคนบุกเข้าพระราชวัง ต่อไปก็ต้องเจอกับผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วน!
“ลุงสี่ ขุนนางรองฟาง กลัวเหรอ?”
หลี่หย่วนเต้าก็หันกลับไปถามยิ้ม ๆ
หลี่จื่อตานตัวสั่นเทิ้ม ก่อนจะพยักหน้า:“กลัว! แต่เพื่อแก้แค้นให้ตระกูล ต่อให้กลัวก็ต้องบุก! ขอแค่ได้บิดคอไอ้แก่อินป้าถียนั่นได้ ลุงสี่ต่อให้ตายก็ยอม!”
“ใช่ ถ้าได้แก้แค้น ไอ้แก่กระดูกเดี้ยงอย่างข้าก็สาดเลือดสู้ตาย!”
ฟางต้าเหินตอนนี้ก็อดรู้สึกเลือดพล่านขึ้นมาไม่ได้
ถึงจะกลัว แต่ก็ต้องทำ ต้องบุก!
“งั้นเราไปกัน!”
“ให้เผาหมกนำทางไปก่อน! แล้วก็ไอ้สวี่เจวี๋ยคนนี้ ไม่ต้องเหลือไว้แล้ว”
“ใครขวางก็ฆ่าหมด ไม่ละเว้น!”
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเบา ๆ พูดออกมาอย่างเยือกเย็น
“ฆ่าหมด ไม่ละเว้น!”
เผาหมกสูดลมหายใจลึก รู้สึกเลือดพล่านขึ้นมาเหมือนกัน
บุกกวาดล้างพระราชวังตรงหน้า เปลี่ยนฟ้าเปลี่ยนแผ่นดิน!
และไม่ทันที่สวี่เจวี๋ยจะทันตั้งตัว เผาหมกก็บิดคอเขาหัก แล้วเดินไปข้างหน้า
“บังอาจ!”
“เขตพระราชวัง ห้ามเข้าใกล้ภายในร้อยก้าว!”
เผาหมกเดินไปได้ไม่ไกลจากประตูพระราชวัง ก็มีทหารองครักษ์ตะโกนด่าออกมาอย่างดัง
เผาหมกไม่สนใจ ยกมือโยนศพสวี่เจวี๋ยใส่ทหารองครักษ์พวกนั้น เป้ง! ทหารองครักษ์คนนั้นกับสวี่เจวี๋ยก็ระเบิดออกพร้อมกัน
ความวุ่นวายขนาดนี้
ทำให้ทหารองครักษ์คนอื่น ๆ รู้ตัวทันที
“เร็วเข้า!”
“มีคนจะบุกพระราชวัง!”
“ส่งสัญญาณ ส่งสัญญาณ!”
“ล้อมฆ่าพวกกบฏ ล้อมฆ่าพวกกบฏ!”
ทหารองครักษ์จำนวนมากกรูกันเข้ามาหาพวกเขา
“มาดี ๆ ละ!”
“ตายให้หมด!”
เผาหมกปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา พุ่งออกไป ฆ่าทหารองครักษ์ที่วิ่งเข้ามาทีละคน ๆ
เหมือนเหยียบมดตาย สำหรับเผาหมกแล้ว มันไม่มีอะไรขวางหน้าได้เลย
พอทหารองครักษ์หลายร้อยนายนอนตายเกลื่อนพื้น ทหารองครักษ์คนอื่น ๆ ที่มารวมตัวกันก็พากันขวัญหนีดีฝ่อ รีบถอยหนีไป
เผาหมกไม่สนใจ ก้าวเดินไปที่ประตูพระราชวังที่ทำจากวัสดุพิเศษ ยกมือขึ้นชกออกไปตรง ๆ