ขอความร่วมมือ จุดประสงค์เดียวกับที่นักพรตผูชามา?
หลี่หย่วนเต้าหรี่ตาลง เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ส่งโลเคชันมาให้ผม เดี๋ยวผมไป!”
“ได้เลย คุณชายหลี่!”
“พวกเรารอคุณอยู่!”
“เรื่องตำแหน่งของคุณ ผมบอกไปว่าคุณเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของบริษัทขนส่งหนิวฮงฮง!”
หวังเต๋อฝ่ารีบตอบ จากนั้นก็ส่งโลเคชันให้หลี่หย่วนเต้าทันที
วางสายเสร็จ
หลี่หย่วนเต้าพูดเสียงเย็นว่า “คุณเหยียน มือถือของอากับพวกปิดเครื่องอยู่ คุณพอจะหาวิธีตามตำแหน่งได้ไหม?”
“คุณชายหลี่ ถ้างั้นถ้ามือถือของอากับพวกใช้ซิมธรรมดา ถึงจะหักทิ้งไปแล้ว ก็ยังระบุตำแหน่งคร่าวๆ ได้ครับ”
เหยียนเหมยตอบอย่างนอบน้อม
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า “งั้นเรื่องนี้ฝากคุณละกัน! พรุ่งนี้เช้าส่งตำแหน่งมือถือมาให้ผม ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
“ไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ”
“คุณชายหลี่วางใจได้เลย พรุ่งนี้เช้าผมจะส่งให้คุณตรงเวลาแน่นอน!”
เหยียนเหมยโค้งตัวประสานมือคารวะ
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า “ลำบากแล้ว!”
พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกจากกรมตำรวจ
เหยียนเหมยเดินมาส่งตลอดทาง สุดท้ายก็โค้งตัวคำนับยาวไปทางที่หลี่หย่วนเต้าไป
“เฮ้อ ในที่สุดก็ส่งคุณท่านคนนี้กลับไปได้!”
“แทบจะเสียหัวเลยทีเดียว!”
ตามโลเคชันที่หวังเต๋อฝ่าส่งมา หลี่หย่วนเต้ามาถึงโรงน้ำชาชื่ออี้ผิ่นเซียง
เดินเข้าห้องส่วนตัวหมายเลข 9
หลี่หย่วนเต้าเห็นว่าคนที่นั่งตรงข้ามกับหวังเต๋อฝ่าหัวเถิกกลางกระหม่อม คือชายร่างท้วมไขมันพอกพูน ใบหน้าแต้มรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรชวนให้รู้สึกดีตลอดเวลา ราวกับองค์พระสังกัจจายน์
“นึกว่าท่านนี้คงจะเป็นคุณชายหลี่ หนึ่งในผู้ถือหุ้นของบริษัทขนส่งหนิวฮงฮงกระมัง?”
ชายดั่งพระสังกัจจายน์ส่ายกายเนื้อเป็นลอน รีบลุกขึ้นยืน ยื่นมือมาตรงหน้าหลี่หย่วนเต้า
“ใช่แล้ว!”
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า จับมือกับอีกฝ่ายเบาๆ ทีหนึ่ง แล้วนั่งลงที่ว่างข้างๆ