เห็นหลี่หย่วนเต้าชี้มาที่ตน หลูข่ายก็ตกใจแทบวิญญาณหลุดลอย
เขารีบคุกเข่าโขกศีรษะไม่หยุด “รุ่นพี่หย่วนเต้า... ไม่ พี่เต้า! คุณชายหลี่! ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว! ข้าไม่ควรทำเป็นเก่ง! ยิ่งไม่ควรทำเป็นเก่งต่อหน้าท่าน! ยิ่งไม่ควรแย่งเจียวเจียวกับท่าน...”
“ใครแย่งกับแกกัน เอาเจ้าเป็นอะไร...”
หวงเจียวทั้งอายทั้งโกรธ จ้องเขม็งไปที่หลูข่าย
สายตาของตวนมู่ฉิงตกลงบนตัวหลูข่าย นางหัวเราะเยาะ “เจ้าชื่ออะไร”
สัมผัสได้ถึงแววตาเย็นเยียบของตวนมู่ฉิง ร่างของหลูข่ายแข็งทื่อ ครั้นได้ยินคำถาม เขารีบตอบ “ข้า... ข้าชื่อหลูข่าย!”
เคร้ง!
มือของตวนมู่ฉิงไวดั่งสายฟ้า ยกขึ้นคว้า บิดแขนทั้งสองข้างของหลูข่ายหักในทันใด
“อ๊าก...”
หลูข่ายที่ตอนแรกก็ถูกซ้อมจนบอบช้ำแสนสาหัสอยู่แล้ว ส่งเสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือดขึ้นอีกครั้ง
“อาลี่ ซูจา โยนมันออกไป!”
“พร้อมกันนั้น สืบประวัติครอบครัวมัน อย่าให้ผู้ใดต้องเดือดร้อน แล้วอัดฉีดกิจการทั้งหมดของตระกูลมันให้ดับ!”
ตวนมู่ฉิงเอ่ยเสียงเยียบเย็น
“ขอรับ!”
อาลี่และซูจากล้ำกลืนความเจ็บปวดจากบาดแผล คนละข้างลากหลูข่ายออกไปด้านนอก
“อ๊าก... ไม่ อย่า พี่ฉิง ยกโทษให้ข้า ปล่อยครอบครัวข้า วัสดุก่อสร้างลู่จิน...”
“คุณชายหลี่ ไว้ชีวิตข้า...”
หลูข่ายร้องแหลม หวาดกลัวตะโกน
ทว่าหลี่หย่วนเต้าและตวนมู่ฉิงไม่สนใจเขา
เมื่อเสียงค่อยๆ ห่างออกไป หวงเจียวกับเพื่อนร่วมชั้นกลุ่มหนึ่งมองหลี่หย่วนเต้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ต่อให้เป็นหวงเจียว ในแววตาก็แฝงความเกรงกลัว
ส่วนกลุ่มเพื่อนหญิงที่ก่อนหน้านี้เยาะเย้ยหลี่หย่วนเต้าสารพัด ทั้งตกใจ ทั้งหวาดกลัว และเสียใจสุดขั้ว
พวกนางเข้าใจแล้ว หลี่หย่วนเต้าในตอนนี้ ไม่เหมือนวันวานอีกต่อไปแล้ว!
อดีตเด็กเรียนดีเงียบขรึม ต่อให้เป็นที่สองของเอ็นทรานซ์เมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้ก็กลายเป็นใหญ่ในวงการ อยู่คนละโลกกับพวกเขาแล้ว!
ในวันข้างหน้า พวกเขาทำได้เพียงแหงนมอง ทำได้แค่ยกหลี่หย่วนเต้าเป็นตำนานมาเล่าขาน
พวกเขาไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกันอีกแล้ว ไม่อยู่ในเกม!