“หย่วนเต้า ระวัง!”
มองดูชายสองคนตรงหน้าที่ร่างเต็มไปด้วยไอสังหารพุ่งเข้าใส่ หลี่หว่านก็ร้องขึ้นด้วยความตกใจ
ไป๋จงกั๋วก็ตึงเครียดสุดขีด เตรียมจะฉุดไป๋เสี่ยวเสี่ยวถอยกลับเข้าไปในบ้าน
แต่ในจังหวะนั้นเอง
ตวนมู่ฉิงในชุดกี่เพ้าสีแดงพลันทะยานออกมา ฝ่ามือขาวผ่องกำเป็นหมัด ซัดใส่หัวของทั้งคู่ดุจมังกรคู่ออกทะเล งามสง่าแฝงพลังระเบิดรุนแรง
ระดับการฝึกฝนของนางสูงส่งกว่าคนทั้งสองมากโข ถึงขั้นเป็นยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่งขั้นต้นอย่างไม่ต้องสงสัย
“หา…”
ยอดฝีมือเน่ยจิ้นสองคนของแก๊งป้าหวังสีหน้าแปรเปลี่ยน รีบเอี้ยวหัวหลบหลีกการโจมตี
แต่การโจมตีของตวนมู่ฉิงไม่ลดทอน หมัดพุ่งตรงเข้าทรวงอกของทั้งคู่อย่างจัง
ตู้ม ตู้ม!
เสียงกระแทกทึบดังขึ้นสองครั้ง
ทั้งสองคนกระเด็นลอยออกไป กระแทกพื้นห่างออกไปหลายเมตร
“ฟ้าดิน คนระดับนี้เก่งกาจขนาดนี้เชียวหรือ?”
หลี่หว่านและไป๋จงกั๋วมองดูตวนมู่ฉิงลงมือ ก็อดอุทานออกมาไม่ได้
ภาพเหตุการณ์แบบนี้พวกเขาเคยเห็นแต่ในละครกำลังภายใน
ในชีวิตจริงมีผู้แข็งแกร่งในยุทธภพแบบนี้ด้วย!
หากเป็นเมื่อก่อน ไป๋เสี่ยวเสี่ยวคงอุทานด้วยความตกตะลึงเช่นกัน
แต่หลังจากที่เคยเห็นฝีมือของหลี่หย่วนเต้ามาก่อนแล้ว ตอนนี้นางไร้ความรู้สึกใด ๆ เลยสักนิด
ในสายตานาง ตวนมู่ฉิงเทียบกับหลี่หย่วนเต้าแล้ว อ่อนด้อยกว่ากันมากนัก
“คุณอา ลุงเขย เราถอยไปที่ประตูเถอะ ปล่อยพวกเขาไป เราค่อย ๆ ดูละครกัน”
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเบา ๆ ถอยกลับไปยืนหน้าประตูวิลล่า
หลี่หว่านและไป๋จงกั๋วไม่อยากพัวพันกับเรื่องพรรค์นี้อยู่แล้ว
พวกเขาล้วนอยากให้ทั้งสองฝ่ายบาดเจ็บกันทั้งคู่ จะได้ไม่มารังควานพวกเขาอีก
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
“ตวนมู่ฉิง แกจำเป็นต้องเป็นศัตรูกับพวกฉันนักเรอะ? ถึงต้องเปิดศึกกับแก๊งป้าหวังของพวกฉันให้ได้?”
เจิ้งซิงหยางตะโกนด้วยความเดือดดาล
สิ่งที่เขาอยากทำสุดตอนนี้คือหักขาทั้งสองข้างของหลี่หย่วนเต้าแล้วลากมา ให้เขาคลานเหมือนสุนัขอยู่แทบเท้า
จากนั้นค่อยสบประมาท ทรมาน และสุดท้ายค่อย ๆ ซ้อมให้ตาย!
แค่นั้น
ถึงจะสาแก่ใจเขาได้!
“เจิ้งซิงหยาง ไอ้ชาติหมา แกเป็นตัวอะไร ถึงกล้าพูดกับหัวหน้าหญิงแบบนี้?”