ในขณะนี้
หลี่หย่วนเต้าได้มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของโถงจัดเลี้ยงตระกูลจวินแล้ว
คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลจวินนั้นมีพื้นที่กว้างใหญ่มาก
ตัววิลล่าขนาดมหึมา ยิ่งเทียบได้กับวังหลวง หรูหราอย่างที่สุด
ในฐานะตระกูลระดับสูงชั้นยอด ความลุ่มลึกน่าทึ่งนั้นไม่ต้องพูดก็รู้
มาถึงหน้าโถงจัดเลี้ยง
มีชายชราท่าทางเหมือนพ่อบ้านรออยู่ก่อนแล้ว
คงจะเป็นจวินมั่วเสียที่จัดการไว้
เมื่อเห็นหลี่หย่วนเต้าเข้ามา รอยย่นบนใบหน้าของชายชราก็เบ่งยิ้มราวกับดอกเบญจมาศบาน เขาเดินมาต้อนรับ "คุณชายหลี่ คุณชายของข้าน้อยให้ข้าคอยท่านอยู่! ท่านเชิญทางนี้ นั่งที่หลัก ท่านเป็นแขกผู้มีเกียรติสูงสุดคืนนี้!"
ชายชราอยากเดินนำทาง
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ ส่ายหน้า "ไม่ต้อง อย่าให้ยุ่งยากขนาดนี้ ฉันนั่งตามสบายดีกว่า ฉันชอบอะไรง่ายๆ รอให้ตาเฒ่าจวินจ้านเทียนออกมาก่อนฉันค่อยไป"
"ขออภัยเป็นอย่างยิ่ง ท่านผู้เฒ่าอยากมาต้อนรับคุณชายหลี่ด้วยตนเอง แต่ท่านบอกว่าคุณชายไม่ชอบเป็นเป้าสายตา ท่านชอบความเงียบๆ ดังนั้น..."
ชายชรายิ้มบางๆ "เช่นนั้นคุณชาย... ท่านอยากเดินเล่นตามสบายหรือไม่?"
"ตามสบายเถอะ ไปทำงานเถอะ" หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า
ชายชราคารวะคารวะ แล้วเดินจากไป
"ตาเฒ่าจวินจ้านเทียนกำลังง่วนกับอะไร?"
"ถึงกับไม่ออกมาต้อนรับฉันด้วยตัวเอง"
หลี่หย่วนเต้าบ่นเบาๆ ได้แต่คิดในใจ
ด้วยพลังและฐานะของเขา ไอ้ตาเฒ่านั่นคงอยากจะหมอบกราบแทบเท้า
แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่า อีกฝ่ายรู้ว่าเขาชอบความเงียบ เลยให้จวินมั่วเสียมาต้อนรับเท่านั้น
โดยไม่รู้ตัว
สัมผัสจิตวิญญาณของหลี่หย่วนเต้าก็แผ่ปกคลุมไปทั่วตระกูลจวิน ไม่นานก็พบที่อยู่ของจวินจ้านเทียน
ตอนนี้ตาเฒ่าคนนี้กำลังนั่งสนทนาอย่างออกรสกับชายชราสวมเสื้อผ้าป่าน
ชายชราเสื้อป่านผู้นี้ มีที่มาอย่างไร?
หลี่หย่วนเต้าฉงนสนเท่ห์ในใจ
แต่เขาเก็บสัมผัสจิตวิญญาณกลับอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจอีก
งานเลี้ยงตรงหน้านี้ เป็นงานที่ตาเฒ่าจวินจ้านเทียนจัดขึ้นเอง เขาเพียงแค่มาร่วมสนุก จะได้ไม่ต้องแย่งซีนเจ้าภาพ
ในโถงจัดเลี้ยงตระกูลจวินเวลานี้ ผู้คนหลั่งไหล แก้วกระทบกันเป็นระยะ บุคคลมีชื่อเสียงทั้งหลายต่างถือโอกาสนี้ขยายเส้นสาย