เพิ่งก้าวออกจากเจิ้นอวิ๋นเสี่ยวจู้
หลี่หย่วนเต้าก็เห็นเงาร่างลับ ๆ ล่อ ๆ ปรากฏตัวขึ้น กลิ่นอายสังหารอบอวลไปทั่วร่าง
มีเพียงนักฆ่ามืออาชีพ หรือผู้ที่สังหารคนมามากเท่านั้น ถึงจะมีกลิ่นอายสังหารเช่นนี้ปรากฏบนตัว
และคนพวกนี้ก็มุ่งหน้ามาทางเจิ้นอวิ๋นเสี่ยวจู้พอดี
ไม่ต้องพูดให้มาก
แปดในสิบส่วนก็คือมาเพื่ออวี๋เสวียนจี
ผู้หญิงคนนั้น ไปล่วงเกินอำนาจของเมืองหลอมกระดูก ถูกไล่ล่ามาจนถึงตอนนี้ยังปลอดภัยดี โชคดีจริง ๆ!
ขณะที่คนพวกนั้นใกล้เข้ามาทุกที หลี่หย่วนเต้าเตรียมจะจับพวกเขาไว้
ทันใดนั้น
พวกเขาก็หยุดอยู่หลังแปลงดอกไม้ไม่ไกล
คนหนึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ แล้วพูดด้วยความตกใจว่า: “หัวหน้า ท่านบอกว่าผู้หญิงคนนั้นไปหมู่บ้านชวนซานเหรอ? ฝ่ายข่าวกรองนี่เชื่อไม่ได้เลยนะ...”
“ชิบ สมุนัขผู้หญิงนี่ เล่นงานพี่น้องเราวิ่งตามหล่อนไปทั่ว ตอนนี้คิดว่าหลบมาที่นี่แล้วเราจะหาไม่เจองั้นเหรอ? ยังมีอารมณ์มาเที่ยวอีกนะ! หัวหน้า พวกเราไปเดี๋ยวนี้เลย!”
ตึงตึง~
เงาร่างสีแดงวาบผ่าน จากนั้นก็มีเสียงทึบดังขึ้นหลายครั้ง
นอกจากนักฆ่าที่เพิ่งรับโทรศัพท์เมื่อกี้ คนที่เหลือทั้งหมดถูกต่อยจนสลบหมอบกับพื้น
จีหงเหยียนลากตัวนักฆ่าหัวหน้ากลุ่มย่อยเดินเข้ามา พูดอย่างนอบน้อม: "นายท่าน ข้าเห็นว่าพวกเขาไม่ได้มุ่งไปทางหอเก็บกลิ่นหอม ก็เลยไม่ได้สนใจ นึกไม่ถึงว่าจะมารบกวนนายท่าน!"
"ไม่เป็นไร"
"ตอนนี้เจ้าก็ลงมือแล้วไม่ใช่หรือ?"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า พูดพร้อมรอยยิ้ม
นักฆ่าหัวหน้ากลุ่มย่อยพยายามดิ้นรนอย่างหนัก แต่ก็พบว่าตัวเองเหมือนลูกเจี๊ยบ ไม่อาจขัดขืนในมือของจีหงเหยียนได้เลย
เขามองหลี่หย่วนเต้าด้วยความหวาดกลัว พูดอย่างโกรธเกรี้ยว: "แก...พวกแกเป็นใคร? พวกแกรู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร? กล้ามาแตะต้องพวกเรา ระวังจะถูกไล่ล่าไม่รู้จบ!"
"รู้"
"พวกนักฆ่าสำนักเทพมารดา"
หลี่หย่วนเต้าพูดเรียบ ๆ : "เมื่อกี้พวกแกบอกว่าจะจับคนคนหนึ่ง ไปหมู่บ้านอะไรนะ ชวนซาน?"
นักฆ่าหัวหน้ากลุ่มย่อยไม่ตอบ กลับข่มขู่ว่า: "แกรู้จักพวกเรางั้นเหรอ? ในเมื่อรู้จักสำนักเทพมารดาของเรา ก็รีบปล่อยข้าไป มิฉะนั้น..."
"ไม่ยอมตอบดี ๆ ดันพล่ามน้ำท่วมทุ่ง"