คำพูดของโยวปิ่งจื้อสิ้นสุดลง
ในลานบ้านตระกูลโหยวก็มีนักสู้มากกว่าสิบคนที่พลังถึงขั้นยอดสุดของเน่ยจิ้นบุกออกมา ในจำนวนนั้นยังมีผู้แข็งแกร่งระดับยอดฝีมือขั้นเสวียนจิ่งอีกสองคน!
ในสายตาของโยวปิ่งจื้อ ผู้มีฝีมือมากขนาดนี้ จัดการหลี่หย่วนเต้าได้เกินพอ
"ท่านปู่ ท่านพ่อ ไม่ได้นะ!"
"เด็ดขาดอย่าลงมือกับคุณชายหลี่!"
"พวกท่านคิดจะล้างตระกูลหรือไง?"
โยวชางกุ้ยตกใจจนหน้าซีดเผือด ตะโกนลั่น
เขาไม่อาจประเมินพลังของหลี่หย่วนเต้าได้ว่าถึงขั้นไหนแล้ว เพราะตัวเขาเองก็เป็นแค่นักสู้ขั้นยอดสุดของวุ่นจั้นตัวเล็ก ๆ ไม่ได้เรื่องได้ราว
แต่ว่าอู๋ม่อซึ่งเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลสูงศักดิ์ เมื่อเผชิญหน้ากับหลี่หย่วนเต้า ยังได้แค่หมอบกราบลงกับพื้น ก็เห็นได้ว่าภูมิหลังกับพลังของอีกฝ่ายน่ากลัวแค่ไหน
พูดง่าย ๆ ก็คือ ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลโหยวซึ่งเป็นเพียงตระกูลระดับสูงเล็ก ๆ ของพวกเขาจะล่วงเกินได้แม้แต่น้อย!
และคำพูดของโยวชางกุ้ยก็ทำให้ผู้เฒ่าคนอื่นในตระกูลมองหน้ากันเองแล้วหยุดเท้า
"ล้างตระกูล?"
"เจ้าโง่จริง ๆ! ก็แค่ไอ้บ้านนอกมาจากหลิ่วเจียง ยังคิดจะล้มตระกูลข้าโหยวหรือ? โง่เง่าเต่าตุ่นชัด ๆ!"
โยวเจิ้งจ้องมองอย่างเดือดดาล สีหน้าเคียดแค้นดั่งเหล็กไม่ยอมเป็นเหล็กกล้า จากนั้นก็ตวาดใส่ผู้มีฝีมือในตระกูล: "ลงมือเดี๋ยวนี้!"
โยวชางกุ้ยสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เข้าพุ่งตรงไปขวางหน้าหลี่หย่วนเต้าไว้: "ไม่ได้! พวกท่านจะแตะต้องคุณชายหลี่ไม่ได้! ถ้าจะแตะต้องคุณชายหลี่ ก็ต้องเหยียบข้ามศพข้าไปก่อน!"
ผู้มีฝีมือในตระกูลโหยวพวกนั้น ถึงกับชะงักเท้าอีกครั้งหนึ่ง
พวกเขาลงมือกับโยวชางกุ้ยจริง ๆ ไม่ได้เช่นกัน
"ไอ้ลูกทรพี!"
"เจ้าจะทำอะไร?"
"เสียดายจริง ๆ ที่ตอนนั้นไม่จับเจ้ายัดใส่กำแพงไปซะ! ตระกูลขายหน้าเพราะเจ้าหมดแล้ว!"
โยวเจิ้งโกรธจนขำ ตวาดลั่น: "จัดการมันก่อน หักขามันซะ!"
"โยวเจิ้ง กล้าดียังไง!"
เวลานี้ เสียงตวาดหวาน ๆ ดังแทรกมา
รถบีเอ็มดับเบิลยูสีขาวเบรกกระทันหันจอดสนิท