เวลานี้เจี่ยงมี่โหรวดูตื่นเต้นมาก!
แต่ก็ว่าอะไรเธอไม่ได้
เพราะต่อหน้าต่อตากลับได้พบปาลาชื่อซะแล้ว!
อีกฝ่ายเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในดินแดนปินไห่ ไม่ว่าจะเป็นจอมยุทธ์หรือนักพรตจากสำนักเต๋าต่างก็เลื่อมใสศรัทธา ต่างหวังจะได้เข้าพบคารวะ!
ตอนนี้
เจี่ยงมี่โหรวได้พบตัวจริงของปาลาชื่อแล้วนะ!
จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร?
หลี่หย่วนเต้างงเป็นไก่ตาแตก
เขามองเจี่ยงมี่โหรวอย่างฉงน คิดในใจว่าหญิงคนนี้กลับไปขอความช่วยเหลือจากพวกจอมยุทธ์บ้าบออะไรนี่!
แถมท่าทีแบบนี้ อย่าว่าแต่ขอความช่วยเหลือเลย กลับเป็นส่งตัวเขาเข้าปากเสือเสียมากกว่า
หลี่หย่วนเต้าคิดว่า ถ้าเขาไม่อยู่ที่นี่ ปาลาชื่อจะจัดการกับเจี่ยงมี่โหรวยังไง
เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า "คุณถึงขั้นตื่นเต้นขนาดนี้เลยเหรอ? ตาเฒ่านี่ ในดินแดนปินไห่ดังมากเหรอ? ดูท่าทางคุณแล้ว เขายังเป็นคนดีแสนดีอีก?"
ได้ยินคำนี้
เจี่ยงมี่โหรวสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก รีบตวาดว่า "คุณหุบปากก่อน! ห้ามไม่เคารพอาจารย์ปาลาแบบนี้! รีบขอโทษอาจารย์เดี๋ยวนี้!"
"ก็เขา? ยังไม่มีคุณสมบัติให้ฉันขอโทษ"
หลี่หย่วนเต้าเบ้ปาก
"คุณ..."
เจี่ยงมี่โหรวทั้งโกรธทั้งโมโห
ปาลาชื่อโบกมือ ยิ้มกล่าวว่า "ไม่เป็นไร เจ้าเด็กนี่ไม่รู้เรื่องไม่ต้องสนใจ! ยิ่งกว่านั้นข้าเองก็ไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อยพวกนี้"
ปากก็พูดอย่างนี้
เขามองหลี่หย่วนเต้าปราดหนึ่ง แววตาลึก ๆ แฝงความเย็นชาดุดัน
หลี่หย่วนเต้ามองเห็นในแววตา เจตนาฆ่าก็แวบผ่านไปวาบหนึ่ง
"ขอบคุณอาจารย์ที่ให้อภัย!"
เจี่ยงมี่โหรวถอนหายใจอย่างโล่งอก พูดอย่างเสียใจยิ่ง
นางหันกลับไปจ้องเขม็งหลี่หย่วนเต้า กระซิบว่า "คุณอย่าหาเรื่องให้ฉันอีก!"
"คุณหนูเจี่ยง เมื่อกี้คุณบอกว่ามีคนจากสำนักยุทธเหยี่ยวอสน์ไล่ตามพวกคุณ? ใช่สำนักยุทธเหยี่ยวอสน์ที่เมืองเหวินอู่ แคว้นหลิวรึเปล่า?"
"อาจารย์ ท่านอย่าเรียกข้าเช่นนี้เลย เรียกข้าว่ามี่โหรวก็พอ"