“พวกมันไม่ใช่หุ่นเชิด!”
หลี่หย่วนเต้าลูบคาง ยิ้มอย่างสนใจ “พวกมัน… คือหุ่นเชิดกู่ที่พวกนายใฝ่ฝัน!”
“อะไรนะ!”
ปู้ชิงโฉวและหลัวเฉินเจวี๋ยตะลึงอีกครั้ง
มองฮูเหยียนเหอและอ๋าวเซียงหลงที่อยู่ตรงข้ามอย่างไม่อยากเชื่อ
บรรพชนของสองตระกูลสวรรค์ กลายเป็นหุ่นเชิดกู่ได้ยังไง?
หลัวเฉินเจวี๋ยถามอย่างไม่เข้าใจ “คุณชายหลี่ พวกเขาเป็นหุ่นเชิดกู่ได้ยังไง? ใครเป็นคนทำพวกเขาเป็นหุ่นเชิดกู่? หรือว่าที่นี่จะมีผู้ฝึกพลังปฐพีโบราณของเผ่าไป๋กู่หลงเหลืออยู่?”
พูดจบ
ทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัว
แต่มีเพียงหมอกทะเลที่ลอยคลุ้งหนาทึบ จากนั้นสายตาของพวกเขาก็จับจ้องไปที่สิ่งก่อสร้างสีดำขนาดใหญ่เบื้องหน้าอย่างไม่ได้นัดหมาย
สิ่งก่อสร้างนี้เหมือนปราสาทสีดำที่ลอยอยู่เหนือทะเลสาบ ยิ่งใหญ่ตระการตา เต็มไปด้วยความลึกลับ!
หรือว่าจะมีทายาทของเผ่าไป๋กู่หลบซ่อนอยู่ที่นี่และสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงตอนนี้?
“ใครจะไปรู้?”
“บางทีพวกเขาอาจมีทายาทซ่อนตัวอยู่ที่นี่จริง ๆ!”
“งั้นก็น่าสนใจไม่น้อย!”
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัว ยิ้มเรียบ ๆ
เขาอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็น ว่าเผ่าไป๋กู่ที่เล่าขานกันนั้นเป็นอย่างไร
เพราะบรรพชนของสองตระกูลสวรรค์อย่างตระกูลฮูเหยี่ยนและตระกูลอ๋าว ล้วนเป็นระดับจอมยุทธ์อู่หวังทั้งคู่
การที่จะถูกทำให้เป็นหุ่นเชิดกู่ได้ง่าย ๆ ฝีมือของอีกฝ่าย อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในระดับขั้นสร้างฐาน!
แต่ว่า
อยู่ ๆ หลี่หย่วนเต้าก็นึกถึงประเด็นสำคัญขึ้นมาได้ข้อหนึ่ง: บรรพชนตระกูลทัวป๋อล่ะ ไปไหนแล้ว? หรือว่าจะตายระหว่างทาง?
สายตาเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่สิ่งก่อสร้างสีดำขนาดใหญ่นั้น เขาอยากรู้ว่าข้างในมีอะไรอยู่บ้าง!
ส่วนผู้ชี้นำแห่งสำนักราชครูสวรรค์คนนั้น อยู่ในนี้ด้วย หรือถูกคนอื่นทำเป็นหุ่นเชิดกู่ไปแล้ว?
ระหว่างที่ความคิดกำลังแล่นปุบปับ
ฮูเหยียนเหอและอ๋าวเซียงหลงที่อยู่ตรงข้ามก็คำรามอีกครั้ง
“ฆ่า!”
พวกเขาทั้งร่างอาบไปด้วยเจตนาฆ่า พุ่งเข้าใส่หลัวเฉินเจวี๋ยและปู้ชิงโฉวที่ถอยหนีไป
ทั้งคู่สู้ไม่ได้เลย ไม่กล้าแม้จะปะทะ จึงรีบหลบไปอยู่ข้างหลังหลี่หย่วนเต้า
“คุณชายหลี่ พวกเราสู้ไม่ได้จริง ๆ ขอให้ท่านช่วยลงมือด้วยเถอะ!”