ซูจาระดมหมัดดั่งห่าฝน ต่อยหมาแก่จนงงไปหมด
ผ่านไปพักใหญ่ หมาแก่ก็ร้องเสียงหลง
"พี่ซูจา ต่อยผิดคนแล้วนะ ต่อยผิดคนแล้ว!"
"หยุดมือเถอะ!"
หมาแก่ตะโกนลั่น เจ็บใจสุดขีด
แต่
ซูจาทำเป็นหูทวนลม หมัดยังคงพุ่งเป้าไปที่หน้า ตัว และส่วนอื่นๆของหมาแก่
ฮั่นตังที่ยืนดูอยู่ข้างๆตกใจจนหน้าซีด
ตอนเห็นซูจาโผล่มา เขายังนึกว่าซูจาจะลงมือกับหลี่หย่วนเต้า
แต่สุดท้าย
กลับหันไปซ้อมหมาแก่ยับเยิน!
นี่มันบ้าอะไรกัน?
ซูจาต่อยผิดคน หรือว่าเป็นบ้าไปแล้ว?
แกบอกว่าพ่อต่อยผิดคนเหรอ?
ซูจาหน้าดำคร่ำเครียด พลางต่อยพลางตะคอกเสียงเย็น "พ่อต่อยแกนี่แหละ! พ่อจะกระทืบแกให้ตายคามือเดี๋ยวนี้!"
หมาแก่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบร้อง "พี่ซูจา ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว! ได้โปรดหยุดมือด้วยเถอะ! ผมรู้ว่าผมผิดแล้ว!"
ทั้งที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หมาแก่รู้ว่า ตนเองต้องยอมรับผิดก่อน!
ต้องเป็นขั้นตอนไหนสักอย่างที่ทำให้พี่ซูจาไม่พอใจแน่!
หรือเป็นเพราะไม่ได้ปกป้องคุณชายฮั่นให้ดี ทำให้คุณชายฮั่นต้องคุกเข่าต่อหน้าไอ้หมอนั่น เลยทำให้พี่ซูจาโกรธ?
ต้องใช่แน่!
คิดได้ดังนั้น หมาแก่ก็รีบร้อง "พี่ซูจา ผมผิดไปแล้ว! ผมปกป้องคุณชายฮั่นไม่ดี ปล่อยให้เขาถูกไอ้สัตว์นี่ต่อยจนต้องคุกเข่า ผมผิด ผมผิด...ผมมันขยะ..."
หมาแก่กลัวจริงๆ!
ถ้าปล่อยให้ซูจาต่อยต่อไป เขาคงไม่รอดแน่!
ยิ่งกว่านั้น ซูจายังไม่ได้ออกแรงจริงด้วยซ้ำ ถ้าเอาจริงขึ้นมา เขาคงตายในพริบตา!
ตอนนี้ฮั่นตังเองก็คิดว่า ซูจาเดือดจัดเพราะตนถูกบังคับให้คุกเข่า และเพราะหมาแก่จัดการเรื่องนี้ได้ไม่ดีพอ
เขาก็รีบพูด "ซูจา หยุดก่อน! หมาแก่กับพวกมันฝีมือจำกัด พวกมันพยายามเต็มที่แล้ว ไอ้หมอนี่มันผ่านการฝึกมา นายจัดการมันก่อนเถอะ!"
เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ยังคงถูกหลี่หย่วนเต้ากดไหล่ไว้ ขยับไม่ได้
ได้ยินดังนั้น
ซูจาก็หยุดมือในที่สุด
หมาแก่กลิ้งลงกับพื้น ร้องครางอย่างน่าสมเพช
เขาทำหน้าปวดร้าว พยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก คุกเข่าบนพื้น ใบหน้าเหมือนหมูคร่ำครวญ "พี่ซูจา ผมผิดไปแล้ว..."
"ซูจา อย่าโทษหมาแก่เลย..."
ฮั่นตังพูดขึ้นอีกครั้ง