จีหงเหยียนไม่รู้
เดิมที ปู้ชิงโฉวตั้งใจจะบอกชื่อหลี่หว่าน อาสะใภ้ของหลี่หย่วนเต้า
แต่ผลคือ
จีหงเหยียนไม่ให้โอกาสเขา!
ตัวเธอเองก็ไม่ชอบฟังเรื่องไร้สาระ!
เสียเวลา สู้ไปเองดีกว่า หาตัวคนออกมา!
นางสวมชุดแดงทั้งร่าง เดินไปอย่างไม่รีบร้อน แต่รูปร่างกลับพุ่งไปดั่งสายลม
ข้างกาย มีสองสิ่งปรากฏเลือนรางตามติด ทั้งซ้ายขวา ก็คือศีรษะของหลัวเฉินเจวี๋ยกับปู้ชิงโฉวนั่นเอง
คนทั่วไปที่อยู่ใกล้ หากไม่เพ่งมองดู จะพลาดมองข้ามไปได้ง่าย
ผ่านไปสองชั่วยามเต็ม
จีหงเหยียนมาถึงประตูใหญ่มหาวิทยาลัยหลิ่วจงหยวน
ตอนนี้เป็นบ่าย นักศึกษาอยู่ในชั้นเรียน
ในมหาวิทยาลัยดูเงียบเหงา
จีหงเหยียนพบนักศึกษาคนหนึ่งเดินผ่าน จึงถามว่า "พวกเธอ ในโรงเรียน คนที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่ที่ไหน?"
"แข็งแกร่งที่สุดเหรอ?"
"รุ่นพี่ ท่านจะไปอู๋เก๋อของโรงเรียนเราใช่ไหม?"
นักศึกษาที่เดินผ่านเห็นจีหงเหยียนงดงามราวนางฟ้า จึงยิ้มพูด "รุ่นพี่ ถ้าท่านต้องการหาคนที่แข็งแกร่งที่สุดของโรงเรียนเรา ไปที่อู๋เก๋อด้านในสุดก็ใช่เลย!"
"ขอบคุณ!"
จีหงเหยียนยิ้มบาง แล้วมุ่งหน้าไปด้านในสุดของมหาวิทยาลัยหลิ่วจงหยวน
แต่พอถึงทางเข้าอู๋เก๋อ
นางไม่ได้ลงมือทันที
"อาจารย์เคยบอกว่า การลงมือในโลกมนุษย์ จะนำปัญหาใหญ่มาให้ง่าย"
"ข้าเพิ่งทะลวงถึงขั้นสุญตภูมิ จะถูกสำนักเหนือโลกที่ซ่อนตัวอยู่จับตามองไม่ได้ จะฆ่าคน ก็ต้องเก็บตัวไว้ก่อน"
จีหงเหยียนพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา แล้วนั่งขัดสมาธิลงบนยอดไม้ริมอู๋เก๋อ อำพรางร่าง
ผู้ฝึกบำเพ็ญเซียนทั่วไปที่ไม่เข้ามาใกล้และตรวจสอบอย่างละเอียด ยากจะพบนาง
ถึงยามค่ำ
จีหงเหยียนแทรกตัวเข้าไปในส่วนลึกของอู๋เก๋ออย่างเงียบกริบ
เมื่อนางมาถึงหน้าตึกสีดำเซี่ยเฉิงหลงกับเฟิงอวี๋ซิวซึ่งนั่งฝึกสมาธิอยู่ข้างใน ต่างลืมตาขึ้นพร้อมกัน