บาร์ดนตรีเทียนตี้อีห้าว?
หลี่หย่วนเต้าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเผยความทรงจำอันแสนไกลโพ้น
นั่นคือบาร์ดนตรีแห่งหนึ่งที่เขาและไป๋เสี่ยวเสี่ยวเดินผ่านบ่อย ๆ ตอนเลิกเรียนสมัยประถม
สำหรับพวกเขาในตอนนั้น มันเป็นสถานที่สุดหรูหรา ทำได้แค่มองไกล ๆ เข้าใกล้ก็ไม่กล้า
นับเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ความทรงจำวัยเด็กของหลี่หย่วนเต้าประทับใจมากที่สุด
และสำหรับเขา มันคือความทรงจำที่ห่างไกลถึงสองหมื่นปี!
“หย่วนเต้าเอ๋ย ยังไงแกก็ว่าง ไปเที่ยวกับเสี่ยวเสี่ยวเถอะ จะได้ไม่ถูกมอมเหล้า มันไม่ปลอดภัยด้วย”
หลี่หว่านมองมาด้วยรอยยิ้ม เอ่ยว่า “เดี๋ยวนี้ยังมีงานเลี้ยงรุ่นประถมอะไรกันอีก คนที่ไปงานเลี้ยงน่ะ มีแต่ไปอวดเบ่งกับโชว์เหนือ โชว์ฐานะ โชว์หน้าที่การงาน โชว์แฟน… แต่เสี่ยวเสี่ยวยังเด็กอยู่ เพื่อนรุ่นประถมของแกก็คงยังอยู่แค่มัธยม ใส ๆ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร ไปเที่ยวได้นะ!”
“พี่หย่วนเต้า ดูสิ แม่ฉันเห็นด้วยแล้วนะ!”
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวพูดอย่างดีใจ “แถมพี่หงเหยียนก็ไปด้วยได้ ให้เธอชินกับการมีคนเยอะ ๆ สนุก ๆ หน่อย!”
หลี่หว่านมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ชำเลืองมองจีหงเหยียนผู้กำลังนั่งเฉยหน้าตายอยู่ข้าง ๆ แล้วกล่าวเบา ๆ “เสี่ยวเสี่ยวพูดถูก หย่วนเต้า ลองพาหงเหยียนไปสนุก ๆ ด้วยดีไหม? อาการของเธอแบบนี้ ลองทำไปเรื่อย ๆ อาจเปลี่ยนก็ได้!”
หลี่หย่วนเต้าฟังแล้วก็ขำกล้ำกลืน ได้แต่ตอบตกลง “ได้ งั้นคืนนี้เราไปด้วยกันสามคน!”
“ว้าวฮ่า ๆ… เยี่ยมเลย!”
“พี่หงเหยียน เราไปเที่ยวด้วยกันนะ!”
ไป๋เสี่ยวเสี่ยววิ่งเข้าไปอย่างดีใจ คว้ามือจีหงเหยียนแล้วพูดยิ้ม ๆ
จีหงเหยียนพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง “ได้สิ!”
กับท่าทีแบบนี้ ไป๋เสี่ยวเสี่ยวก็ชินแล้ว ไม่คิดอะไร
ตกบ่าย หลี่หย่วนเต้าให้จีหงเหยียนออกไปก่อนแล้ว
ส่วนไป๋เสี่ยวเสี่ยวที่ตามหลังหลี่หย่วนเต้าออกมา หาจีหงเหยียนไม่เจอ ก็สงสัยมาก “พี่หย่วนเต้า พี่หงเหยียนไปไหนแล้ว?”
“ไปซื้อของน่ะ!”
“ฉันส่งพิกัดให้เธอแล้ว เราไปก่อนเถอะ”
หลี่หย่วนเต้ากะพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดยิ้ม ๆ
เห็นท่าทางลึกลับของหลี่หย่วนเต้า ไป๋เสี่ยวเสี่ยวก็ไม่ถามต่อ “งั้นเราไปก่อนเถอะ! นั่งแท็กซี่แค่ห้านาทีก็ถึง! เหลืออีกชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด แต่เราไปก่อนได้…”