“บ้ากันไปหมดแล้ว พวกมันบ้ากันไปหมดแล้ว!”
“คุณชายหลี่ โปรดช่วยข้าด้วย!”
หยางซูวิ่งหน้าตาตื่นมาถึงตรงหน้าหลี่หย่วนเต้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและดีใจระคนกัน
หลังจากวิ่งมาถึงตรงหน้าหลี่หย่วนเต้า เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในที่สุด ราวกับว่าพบฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตไว้ได้
“ใครบ้ากัน?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลี่หย่วนเต้ามองหยางซูที่อยู่ในสภาพมอมแมมอย่างที่สุด แล้วอดถามไม่ได้
ก่อนหน้านี้หยางซูปรากฏตัวที่ตระกูลเลิ่ง ได้เห็นพลังอันแข็งแกร่งของหลี่หย่วนเต้า แล้วคุกเข่าลงกับพื้น หลังจากนั้นก็ออกจากสวินเมิ่งกั่งไป
แต่ตอนนี้คนผู้นี้กลับวิ่งกลับมาอีกครั้ง
และตัวเขาเองก็มีเนตรหยินทมิฬติดตัวอยู่ด้วย แน่นอนว่าต้องเจอศัตรูที่แข็งแกร่งมาก ถึงได้ดูอนาถเช่นนี้
มองดูท่าทางอกสั่นขวัญหนีของเขา คนที่ไล่ตามฆ่าเขาต้องน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
“เส้าหยาง!”
“เส้าหยางแห่งบริษัทจู่เหยียน หยางซู!”
เจี่ยงเจินหลงกับปู้หล่านคงและคนอื่นๆ ที่รู้จักหยางซู พากันส่งเสียงอุทานด้วยความตกตะลึง
เสิ่นชางหลานกับจางลี่เชาและคนอื่นๆ ต่างก็มองมาด้วยสายตาประหลาดใจ
ทำไมถึงดึงคนผู้นี้เข้ามาเกี่ยวด้วย?
บริษัทจู่เหยียนนะ แม้แต่ฝ่ายป้องกันเมืองก็ยังไม่กล้ายุ่งด้วยง่ายๆ!
แต่ดูจากสภาพตอนนี้ หยางซูกำลังถูกคนไล่ล่า!
ใครกันที่กล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ ไม่แคร์ที่จะทำให้บริษัทจู่เหยียนขุ่นเคือง!
ชั่วขณะนั้นทุกคนต่างรู้สึกหวาดระแวง
เดิมทีหลี่หย่วนเต้าจะสังหารเสิ่นชางหลานให้ตาย แต่เพราะหยางซูปรากฏตัวขึ้น ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหยุดมือ ในขณะเดียวกันบรรยากาศที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง
“ฉันไม่รู้!”
“คนพวกนั้นเป็นยอดฝีมือจากเมืองหนานหลิวทั้งนั้น!”
“ฉันสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับจวนเจ้าประมุขา!”
“บัดซบ พวกมันจะเปิดศึกกับบริษัทจู่เหยียนของฉันรึไง!”
หยางซูทั้งโกรธทั้งตกใจ กัดฟันพูดออกมา
หลี่หย่วนเต้าเลิกคิ้วขึ้น งงงวย: “บริษัทจู่เหยียนของพวกนายน่าจะไม่ได้อ่อนแอนี่ ถึงจวนเจ้าประมุขาจะลงมือกับพวกนาย ก็ไม่น่าทำให้นายดูอนาถปานนี้! หรือว่าพวกมันจู่โจมลอบฆ่า?”
“ถึงจะเป็นลอบฆ่า ข้าก็มีทางหนีรอด บริษัทจู่เหยียนของข้าไม่ใช่ของกินเล่น!”