“ข้าไม่กินกระเทียม ไม่มีกลิ่นปาก!”
หลี่หย่วนเต้าพูดเรียบๆ น้ำเสียงแฝงการหยอกล้อ
หวงเซียวโกรธจนขำ “คนไม่รู้จักตาย! ต่อหน้าข้า เจ้ายังมีอารมณ์พูดตลกอีกเรอะ? จะปกป้องหวู่อันหลานกับพวกนางให้ปลอดภัย? เจ้าเอาอะไรมาปกป้อง? ก็แค่ชีวิตต้อยต่ำของเจ้างั้นหรือ!”
“เอาอะไรมาปกป้องเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้!”
“เจ้าแค่ต้องรู้ว่า เมื่อครู่ข้าไว้ชีวิตพวกนางแล้ว เจ้าไม่มีสิทธิ์มาฆ่าพวกนาง!”
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า กล่าวว่า “ตอนนี้พาสิ่งของพวกนี้ของเจ้าไปให้พ้น ถ้าไม่ไป... ก็ตาย!”
โถ!
เก่งนักนะ!
ฟังดูเหมือนตอนข้าเด็กๆ เลย!
ซังเฉาหย่ามองท่าทีของหลี่หย่วนเต้า ถึงกับตกตะลึง
เด็กหนุ่มคนหนึ่ง แม้พรสวรรค์จะน่าตกใจ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับจอมคนกระหายเลือดในดินแดนโกลาหล ยังกล้าโอ้อวด!
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...”
“เด็กโอ้อวดไร้เดียงสา เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร?”
“ข้าคือปีศาจมือเปื้อนเลือดแห่งดินแดนโกลาหล! แค่เอ่ยชื่อก็ทำให้เด็กหยุดร้องไห้!”
หวงเซียวเบิกตากว้าง กล่าวอย่างเย็นชา “เดิมทีข้าตั้งใจจะฆ่าเจ้า! แต่... เจ้าไม่มีค่าพอ!”
“ฆ่ามัน!”
“แล้วก็พวกนั้นด้วย ฆ่าให้หมด อย่าให้ข้าต้องแสบตา!”
สิ้นเสียง
ข้างๆ มีคนต้องห้ามมารโคลนนิ่งสองตนที่ฟื้นคืนชีพแล้ว ตนหนึ่งพุ่งเข้าใส่ผู้แข็งแกร่งตระกูลฟ่านที่ตามฟ่านตู๋มา ส่วนอีกตนมุ่งมาฆ่าหลี่หย่วนเต้า
“อ๊าก...”
พวกผู้แข็งแกร่งตระกูลฟ่านส่งเสียงหวีดร้องด้วยความหวาดกลัว
แต่พวกเขาไม่มีแรงต่อต้านเลยแม้แต่น้อย ศีรษะถูกฟันทันที
“ระวัง! คนต้องห้ามมารโคลนนิ่งพวกนี้รับมือไม่ง่าย!”
“แล้วก็หลงเซียวไอ้ตาเฒ่านี่ แข็งแกร่งมาก แถมเล่นตุกติก ต้องไม่ประมาท!”