สำหรับพ่อลูกไป๋จงหลางและไป๋ติ้งจวิน ปีใหม่นี้ช่างสุขสบาย เป็นปีอ้วนท้วนสมบูรณ์!
การรื้อถอนบ้านอันหยาทางโน้นก็เตรียมพร้อมสำหรับการเริ่มงานแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะรื้อถอนได้อย่างราบรื่น พลิกฟื้นย่านเก่าทรุดโทรมนั้นให้กลายเป็นหมู่บ้านวิลล่าแห่งใหม่ ได้กำไรก้อนโตอีกครั้ง!
ส่วนทางหลีสุ่ยอั้นโน้น สมาคมเคหะ ที่ว่าการอำเภอ กรมตำรวจ แก๊งป้าหวังและอื่นๆ ก็กรีธาทัพออกไปแล้ว แม้จะมีเรื่องน่าปวดหัวอยู่บ้าง แต่บ้านไม่น้อยที่นั่น ต้องยึดคืนมาได้จำนวนมากแน่
ในนั้นรวมถึงวิลล่าของครอบครัวหลี่หว่านด้วย!
เบื้องบนพวกยักษ์ใหญ่ได้กินเนื้อ ไป๋จงหลางพวกนี้ก็ได้ซดน้ำแกง ถึงจะเป็นแค่น้ำแกง ก็ทำให้พวกเขาร่ำรวยเป็นกอบเป็นกำได้!
“พ่อครับ ไม่รู้ว่าหลี่หย่วนเต้ากับหลี่หว่านครอบครัวนั้น จะเก็บของไสหัวออกจากหลีสุ่ยอั้นไปได้หรือยังนะ...”
ไป๋ติ้งจวินที่ใส่สูทผูกเนคไทเรียบร้อยเตรียมออกไปบริษัท เอ่ยกับไป๋จงหลางผู้พ่อซึ่งกำลังนั่งจิบน้ำชายามเช้าอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างสบายอารมณ์
ไป๋จงหลางตอบอย่างดูแคลน “ขี้เกียจสนว่าพวกมันจะไสหัวไปหรือยัง ถึงจะอาศัยได้อีกสองสามวัน สุดท้ายก็ต้องไปนอนจับเจ่าข้างถนนอยู่ดี!”
“คราวก่อนพวกมันใจไม้ไส้ระกำ ไม่แบ่งเงินให้เราสักแดง คราวนี้ก็อย่ามาโทษว่าเราไม่เหลือเยื่อใย!”
ได้ฟังคำพ่อแล้ว ไป๋ติ้งจวินก็เห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง พยักหน้า “พ่อครับ พอปีนี้เก็บเงินได้ แถมได้เงินรื้อถอนกับค่าหัวคิวอีก เฮอะๆ... เราน่าจะลองคุยเรื่องเปิดสาขาได้แล้วนะครับ”
“รอให้เงินเข้ากระเป๋าก่อนเถอะ!”
“ตอนนี้ มันเร็วเกินไป...”
ไป๋จงหลางส่ายหน้า ขมวดคิ้ว
ไป๋ติ้งจวินอดร้อนใจไม่ได้ “พ่อครับ นี่เรียกว่าเร็วเหรอ? ในพื้นที่กระจ้อยร่อยอย่างเมืองปินโจวนี่ โอกาสหากินเนื้อมีไม่บ่อยแล้ว เราชักช้าไม่ได้นะครับ!”
“ข้าจะลองพิจารณาดู...”
ไป๋จงหลางส่ายหน้า พ่นลมหายใจ “คนหนุ่มนี่ก็งี้แหละ ใจร้อน...”
โครม~
สิ้นเสียง
ประตูใหญ่ก็มีเสียงทุบดังสนั่น แรงสะเทือนจนบ้านทั้งหลังสั่นสะเทือนเล็กน้อย
“ตั้งแต่เช้าตรู่ ใครกัน?”
ไป๋ติ้งจวินที่ฟังคำพ่อแล้วก็หงุดหงิดอยู่แต่เดิม พอได้ยินเสียงเคาะประตูข้างนอกก็ยิ่งไม่พอใจ เดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าบึ้งตึง
โครม!