เมื่อกลับเข้าเขตแดนของสำนักซือหยา
เสวี่ยหลิงจื่อรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า
ที่แห่งนี้คือบ้านเกิดที่เขาเติบโตมา และเป็นจุดเริ่มต้นที่เขาก้าวเข้าสู่วิถีการฝึกตน
แต่เพื่อความแข็งแกร่ง เพื่อจะได้ฝึกคัมภีร์เสวี่หลิง เขาทรยศต่อนิกาย ยิ่งกว่านั้นยังทรยศต่ออาจารย์อย่างนักพรตไร้แขน!
บัดนี้เขากลับมาที่นี่ในสภาพดวงจิตล้วน ๆ ราวกับกลับคืนถิ่นเดิม แต่ไม่มีน้ำตาซึ้งใจหรือความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ มีแต่เพียงความหวาดกลัวเต็มอก
หากถูกผู้ฝึกตนของนิกายจับได้ เขาไม่มีทางรอดแน่นอน!
ในสำนักซือหยา บัดนี้เขาคือกบฏผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ใครต่อใครล้วนมีสิทธิลงมือสังหาร!
ตอนนี้เขามีเพียงความหวังจะมีชีวิตรอดต่อไป หวังว่าสักวันหลี่หย่วนเต้าจะเมตตา ยอมให้เขาไปตามหาร่างที่เหมาะสมเพื่อยึดร่าง!
แม้ความหวังนั้นจะเล็กน้อยเพียงไร เขาก็ไม่ยอมละทิ้งโอกาสที่จะยังมีชีวิตอยู่
"ดูท่าเจ้าคงไม่เป็นที่ต้อนรับในสำนักซือหยาเลยสินะ!"
หลี่หย่วนเต้าเล็งตามองเสวี่ยหลิงจื่อแวบหนึ่ง แล้วหัวเราะเยาะ
แต่ก็เข้าใจได้ ใครจะไปรู้ ไอ้ตัวดีนี่เองขโมยเคล็ดวิชาของนักพรตไร้แขน อีกฝ่ายอยากจะกระดูกแหลกเลือดเน่าไปเลย!
"ท่านผู้อาวุโส ผมก็ไม่เคยเป็นที่ชื่นชอบตั้งแต่ครั้งอดีตแล้ว!"
"ไอ้แก่นั่นมองว่าผมมีพรสวรรค์แย่ที่สุด ตอนอายุห้าสิบยังไม่ฝ่าฟันขึ้นถึงขั้นหลอมปราณสิบได้ เขาก็ผลักผมออกไปเลี้ยงศพมืดข้างนอก"
เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต ใบหน้าเสวี่ยหลิงจื่อก็แสดงความแค้นเคืองออกมา ขบฟันกรอดกล่าวว่า "แต่ครั้งนั้น ผมเคยลองฝึกคัมภีร์เสวี่หลิง พรสวรรค์ของผมเข้ากับเคล็ดวิชานั้นมากที่สุด เพียงแต่ภายหลังผมรีบร้อนเกินไป จนการฝึกพลาดพลั้ง ไอ้แก่นั่นจึงสรุปว่าผมขาดพรสวรรค์ แล้วตัดสิ้นผมทิ้ง!"
หลี่หย่วนเต้ากลอกตาขาว กล่าวเย็นชา "งั้นเจ้าก็ตั้งใจจะทรยศเขา?"
"แน่นอน!"
"ผมติดอยู่ที่ขั้นหลอมปราณสิบ แทบไม่มีทางก้าวต่อไป"
"ยิ่งอายุมากขึ้น ร่างกายก็ยิ่งเสื่อมถอยลงเรื่อย ๆ โอกาสสร้างฐานในภายหลังยิ่งยากยิ่งกว่าเดิม ผมจึงตัดสินใจขโมยคัมภีร์เสวี่หลิงมาอย่างเด็ดขาด"