ตอนนี้หลู่ข่ายเหมือนวัวกระทิงตาแดง ถ้ายังไม่ล้มลง ก็ไม่มีทางยอมแพ้!
ก่อนหน้านี้ตอนกำลังจะเข้าบาร์
เขากับไอ้ลูกน้องอีกสองสามคนก็ตกลงกันไว้แล้วว่าต้องมอมเหล้าหลี่หย่วนเต้าให้เมา ให้หมอบ แล้วดูถูกเหยียดหยามให้สาแก่ใจ!
พวกนั้นจำได้ดีว่าตอนประถมหลี่หย่วนเต้าเป็นแค่เด็กเรียน เทพ ไม่มีทางแตะแอลกอฮอล์เด็ดขาด
ทว่าทุกอย่างกลับผิดคาดไปจากที่หลู่ข่ายกับพวกคาดไว้
พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าป่านนี้หลี่หย่วนเต้าคอแข็งได้ขนาดนี้!
แถมยังเป็นพวกเขาผลัดกันรุมรินเหล้าให้ แต่ผลคือหลี่หย่วนเต้าไม่มีท่าทีเมาให้เห็นเลย กลับเป็นพวกเขาที่ใกล้จะไม่ไหวแล้ว!
"บัดซบ!"
"หมอนี่ต้องฝึกดื่มมาแน่ๆ ไม่งั้นจะคอแข็งได้ไง!"
"พวกเราดื่มกันไปตั้งเยอะขนาดนี้แล้ว หมอนั่นก็ต้องจวนเจียนใกล้พัง สีหน้าก็คงฝืนกล้ำกลืนอยู่เหมือนกัน!"
หลู่ข่ายกัดฟันคิดในใจ "เอาใหม่ สู้ต่อ! อีกนิดเดียวหมอนั่นต้องพัง!"
คิดได้ดังนั้น
หลู่ข่ายก็รีบกะพริบตาให้สัญญาณพวกลูกน้องไม่หยุด
ทุกคนเข้าใจเจตนา
แล้วก็พากันยกแก้วรุมรินเหล้าหลี่หย่วนเต้าอีกรอบ
แต่พอเหล้าอีกแก้วลงท้องไป ไอ้พวกลูกน้องพวกนั้น รวมทั้งพวกเพื่อนผู้หญิงที่มาช่วย ก็อ้วกแตกกันกลางงาน
พวกเขาตาเหลือก ขย้อนไม่หยุด ของเก่าในท้องพ่นใส่ถังขยะข้างๆ กันหมด
ยังดีที่ก่อนหน้ากินกันมาไม่มาก ก็เลยอ้วกแต่น้ำออกมาเต็มกระเพาะ
"พี่ข่าย พวกเรา...พวกเราไม่ไหวแล้วจริงๆ!"
พวกลูกน้องตาเหลือก พลางโบกมือปฏิเสธ
หลู่ข่ายหน้าดำฟันกัดกันพูด "พวกไร้ประโยชน์!"
แต่ตอนนี้
ตัวเขาเองก็เป็นเกาทัณฑ์ปลายสายเหมือนกัน!
เขารู้สึกเหมือนมีอะไรดันมาจุกที่คอหอย ตัวเองก็ใกล้จะทนไม่ไหว
เห็นหลี่หย่วนเต้าที่ตรงข้ามยังจิบยิ้มอย่างสุขสบาย เขาแทบจะกระอักเลือด แทบยอมแพ้อยู่รอมร่อ
เพียงแต่
เขายังรู้สึกว่าหลี่หย่วนเต้ากำลังตบตา เลยกัดฟันอีกครั้ง "พวกมันไม่เอา เราก็ลุยต่อ! รุ่นพี่หย่วนเต้า อย่าบอกนะว่านายเองก็ไม่ไหวแล้ว!"
"เฮ้อ ก็ใกล้เต็มทีแล้วแหละ!"
"เราดื่มแก้วนี้เป็นแก้วสุดท้ายกันเถอะ ฉันดูแล้วนายก็ใกล้จะทนไม่ไหว!"
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ "นี่แก้วสุดท้ายแล้วนะ!"
"ไม่ได้หรอกนะ ดื่มต่อ ดื่มต่อไป!"
หลู่ข่ายตาโต พูดรัวเร็ว