"พี่ข่าย นายไปดื่มกับพี่สาวฉิง แถมอยู่ด้วยกันสองต่อสองได้ยังไง?"
ตอนนั้นเอง ก็มีเพื่อนสาวถามขึ้นอีก
คำถามนี้ดึงสายตาของคนที่แอบดูถูกหลี่หย่วนเต้ากลับไปทันที
เพื่อนชายจอมประจบรับช่วงต่อ "ใช่เลยพี่ข่าย นายไปอยู่กับพี่สาวฉิงสองต่อสองได้ยังไง? ได้ยินข่าวว่าพี่สาวฉิงสวยราวเทพธิดา! นั่นคือความฝันของผู้ชายนับไม่ถ้วนเลยนะ!"
"ถ้าจะว่าสองต่อสองก็ใช่ แต่ถ้าจะว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่ เพราะงั้นพวกนายอย่าเอาไปพูดต่อมั่วซั่ว!"
หลูไข่ทำสีหน้าจริงจังขึ้น "ก็แค่ในงานเลี้ยงคราวนั้น พี่สาวฉิงเห็นว่าธุรกิจวัสดุก่อสร้างลู่จินที่พ่อฉันทำเริ่มไปได้ดี พวกเราไปงานเลี้ยง พี่สาวฉิงเลยให้เกียรติ เห็นว่าฉันมีบุคลิกดี ก็เลยชวนฉันไปคุยส่วนตัวข้าง ๆ ต่างหาก! ไม่ใช่แบบสองต่อสองที่พวกนายคิด!"
เรื่องนี้
หลูไข่ไม่กล้าโกหกอีก ไม่งั้นถ้าพูดออกไป ถูกตวนมู่ฉิงตามมาเจอ เขาคงร้องไห้ไม่มีน้ำตา
การโอ้อวดและคุยโม้บางอย่างต้องรู้จักพอ
ยิ่งเขาไม่เคยอยู่กับตวนมู่ฉิงสองต่อสองด้วยซ้ำ ที่จริงก็แค่ชนแก้วกับตวนมู่ฉิงจากระยะไกล ฝ่ายนั้นก็ไม่รู้เลยด้วยว่าเขามีตัวตน!
ที่เอามาอวดตอนนี้ก็เกินไปพอแล้ว
ถ้าโม้ต่อไปอีก คงเกิดเรื่องแน่!
"พี่ข่าย ต่อให้แค่นั้นก็เทพมากแล้ว!"
"ใช่เลย อย่าว่าแต่ได้คุยกับพี่สาวฉิง หรือชนแก้วเลย แค่ได้ไปงานเลี้ยงของพี่สาวฉิง ก็เป็นเรื่องที่คนนับไม่ถ้วนได้แค่ฝันแล้ว!"
"ใช่ ๆ ๆ..."
เพื่อน ๆ กลุ่มหนึ่งพากันประจบหลูไข่ไม่หยุด คำเยินยอพรั่งพรูไม่ขาดสาย
เมื่อเห็นคนกลุ่มนี้ชมตัวเองไม่หยุด หลูไข่ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก
และที่ทำให้หลูไข่ดีใจสุด ๆ ก็คือ
หวงเจียวที่อยู่ข้าง ๆ ก็พลอยพูดด้วย "ฉันว่า ต่อไปในกลุ่มพวกเรา เรื่องงานการ คงต้องนับหลูไข่เจ๋งสุดแล้วล่ะ!"
"หลูไข่ ต่อไปนายต้องดูแลเพื่อน ๆ ด้วยนะ!"
คำพูดนี้
ทรงพลังกว่าคำชมของกลุ่มเมื่อกี้มากนัก
นี่ออกจากปากหวงเจียวเสียด้วย
หลูไข่ยืดอกตัวลอย รู้สึกปลิวไปหมด โบกมือสบัด "เจียวเจียว คำพูดนี้เกินไปหน่อยแล้ว ฉันมันก็แค่นี้เอง..."
"พี่ข่ายอย่าถ่อมตัวไปเลย!"
"ใช่เลย ต่อไปพี่ข่ายกลับมาเปิดบริษัท พวกเราทุกคนจะไปอยู่ด้วย"