อาชิคางะ ซันโยที่ยืนอยู่ด้านข้าง ไม่ได้เตรียมตัวแต่อย่างใด จู่ ๆ ก็ถูกบรรพชนของตนจับไว้ในมืออย่างไม่ทันตั้งตัว
มองดูสีหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียมของบรรพชนอาชิคางะ อาโอกิ
อาชิคางะ ซันโยรู้สึกถึงความไม่ดี พลางร้องเสียงหลงว่า "บรรพชน ท่านจะทำอะไรนะ?"
"ทำอะไรหรือ?"
"ก็ต้องสละเจ้าเป็นแน่!"
"สายเลือดของเจ้า เป็นสายตรงกับบรรพชน ในสายตรงเองก็มีเจ้าแข็งแกร่งที่สุด พลังเลือดน่าตกใจที่สุด!"
อาชิคางะ อาโอกิสีกัดฟันพูดอย่างเหี้ยมเกรียมว่า "ข้าจะต้องเปิดใช้ร่างกฎโลหิตคลั่ง ตอนนี้เจ้าเหมาะสมที่สุด! ก็เพราะบรรพชนยังฝึกร่างกฎโลหิตคลั่งไม่ถึงขั้นเล็กสัมฤทธิ์! หากถึงขั้นเล็กสัมฤทธิ์แล้ว บรรพชนจะไร้พ่ายในระดับสร้างฐาน"
"เฉพาะหน้าเพื่อรับมือศัตรู จำต้องสละเจ้า!"
อาชิคางะ ซันโยตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องว่า "บรรพชน ท่าน...ท่านพูดว่าร่างกฎโลหิตคลั่งคืออะไร? ต้องการให้ข้ามอบพลังเลือดให้ท่านหรือ?"
"ข้าต้องการเลือดลมทั้งหมดของเจ้า!"
อาชิคางะ อาโอกิพูดเหี้ยมเกรียมว่า "เพื่อตระกูล เจ้ายอมเสียสละบ้างก็สมควร นี่ก็เป็นเกียรติของเจ้า!"
ตูม~
สิ้นคำพูด
อาชิคางะ อาโอกิออกแรงที่มือเล็กน้อย ก็ทำให้อาชิคางะ ซันโยระเบิดกลายเป็นละอองเลือดทันที
ไอเลือดทั่วฟ้าแทบจะควบแน่นเป็นรูปธรรม
ก็เพราะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิยุทธ์นี่เอง!
พลังเลือดที่มากมายมหาศาลนั้น ไม่จำเป็นต้องพูดก็รู้
"ฟิ้ว~"
ฝ่ามือเหี่ยวแห้งของอาชิคางะ อาโอกิปัดออกอย่างแรง รวบรวมไอเลือดที่อาชิคางะ ซันโยระเบิดออกมาไว้จนหมด แล้วเขมือบกลืนกินทันที
สมาชิกตระกูลอาชิคางะจำนวนมากมองดูด้วยความสยดสยองหวาดกลัว
วิชาที่บรรพชนของตนฝึกฝนนั้น ช่างวิปริตผิดมนุษย์เสียจริง!
"จ๊าก...นี่มันฝึกวิชาเลือดอะไรกันแน่?"
หลี่หย่วนเต้ามองดูอาชิคางะ อาโอกิร่ายวิชาด้วยความสนใจ พลางอุทาน
และตอนนี้ หลังจากอาชิคางะ อาโอกิกลืนกินพลังเลือดของอาชิคางะ ซันโยจนหมดสิ้น พลังบนร่างก็หนาแน่นน่าตกใจยิ่งกว่าเดิม
ที่ทำให้หลี่หย่วนเต้าตกตะลึงที่สุดก็คือ
บาดแผลบนร่างของอีกฝ่าย ตอนนี้กลับสมานกันอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
มือที่ระเบิดเป็นละอองเลือดไปแล้ว ก็งอกขึ้นมาใหม่ตามไปด้วย