"ทำตัวเองแท้ ๆ ?"
"เป็นพวกอู๋เหลาเจียนต่างหากที่อย่าทำตัวเองแท้ ๆ !"
หลี่หย่วนเต้าเงยหน้ามองเซินถูเชิง แล้วหัวเราะเย็นชา "ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ถ้าอู๋เหลาเจียนของพวกเจ้าไม่อยากถูกกวาดล้าง ก็ไสหัวไปซะ!"
เซินถูเชิงอึ้งไปเล็กน้อย
เขาไม่เคยถูกใครต่อปากต่อคำใส่หน้าแบบนี้มาก่อน แถมยังขู่จะทำลายอู๋เหลาเจียนอีก!
นี่มันเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาเลยนะ!
เมื่อตั้งสติได้ ใบหน้าแก่ของเซินถูเชิงก็เย็นเยียบอย่างที่สุด เขาโกรธจนหัวเราะ กัดฟันพูด "ไอ้คนไม่รู้จักตาย! เจ้าตั้งใจจะเป็นศัตรูกับอู๋เหลาเจียนทั้งหมดของข้ารึ?"
"ไม่!"
"เป็นพวกอู๋เหลาเจียนของเจ้าต่างหากที่ไม่รู้จักตาย!"
หลี่หย่วนเต้าจับทัวป๋ออันไว้ มองเซินถูเชิงแล้วพูด
"เจ้า... ดีนัก..."
เซินถูเชิงกัดฟันแทบหัก "เจ้าฆ่าผู้อาวุโสของข้า เจ้าต้องตายแน่นอน!"
"อู๋เหลาเจียนของพวกเจ้าเห็นตระกูลทัวป๋อฆ่าครอบครัวข้า แต่ไม่ยอมสืบสวนให้ถี่ถ้วน กลับช่วยคนชั่วข่มเหงผู้อื่น?"
"เจ้ายังมีหน้ามาอยู่ที่นี่อีก ใครให้ความกล้าเจ้ามา!"
หลี่หย่วนเต้ามองเซินถูเชิง ดวงตาพลุ่งพล่านไปด้วยเจตนาฆ่า
ว่ากันตามตรง
ตอนนั้นพ่อแม่ตายในเหตุเพลิงไหม้ครั้งนั้น ตระกูลทัวป๋อลงมือลับหลัง ในฐานะผู้คุมใหญ่แห่งอู๋เหลาเจียนของเมืองหยินซวง เซินถูเชิงจะบอกว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย หลี่หย่วนเต้าตีตายก็ไม่เชื่อ!
ดังนั้นเซินถูเชิงไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ต้องเป็นคนช่วยคนชั่วข่มเหงผู้อื่น หรือไม่ก็ทำเป็นหลับตาข้างหลับหูข้าง
แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ก็มากพอให้หลี่หย่วนเต้าเกิดจิตสังหาร!
"เหอะๆ... ไอ้หนู เจ้าไม่รู้เลยว่าตัวเองไปหาเรื่องเข้ากับอะไร!"
"เจ้าคิดว่าตระกูลทัวป๋อของข้าจะไปจัดการกับครอบครัวมดปลวกของเจ้ารึ?"
"มีคนต้องการให้พวกเจ้าตาย!"
ทัวป๋อหมานหัวเราะเย็นชาพลางกัดฟันพูด
หลี่หย่วนเต้าหรี่ตาลงเล็กน้อย พูดเย็นชาว่า "เป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่นักรึ? ข้าอยากรู้จริง ๆ! ข้าอยากให้พวกมันกระโดดออกมาหมดเลย จะได้ดูว่ามันเป็นใครมาจากไหน! แต่มั่นใจเถอะ เดี๋ยวข้าจะให้เจ้าบอกมาทีละอย่างสองอย่าง!"
"บอก บอกหมด ข้าจะบอกทุกอย่าง อย่าฆ่าข้า..."
ทัวป๋ออันตอนนี้หวาดกลัวสุดขีด ตะโกนใส่หลี่หย่วนเต้า
กร๊อบ!