มือทั้งสองข้างถูกใส่กุญแจมือ เดินออกจากตระกูลซูมาตลอดทาง หลี่หย่วนเต้าไม่ได้ขัดขืนเลย สีหน้าดูผ่อนคลาย
จนกระทั่งมาถึงข้างรถตู้ของซวินหลงเยวี่ยนที่ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลซู
หลี่หย่วนเต้าหยุดฝีเท้า หันไปมองหัวหน้าทีมที่นำมาในครั้งนี้ พานเสี่ยวหมิง แล้วพูดว่า "พวกนายมีหลักฐานว่าฉันฆ่าคนจริง ๆ เหรอ?"
"หลักฐานแน่นหนา!"
"รอให้กฎหมายของหลงกั๋วจัดการนายซะเถอะ!"
พานเสี่ยวหมิงหัวเราะเย็นชาตอบกลับ
หลี่หย่วนเต้าพูดอย่างสงบนิ่ง "ตระกูลเหลิ่งให้พวกนายมาจับฉันใช่ไหม?"
พานเสี่ยวหมิงหน้าชา "พูดมากอะไร! ถ้าไม่ขึ้นรถอีก เดี๋ยวฉันจะหักขาหมา ๆ ของนายซะ!"
หลี่หย่วนเต้าหรี่ตาลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้โวยวาย ขึ้นรถไปโดยตรง
พอรถสตาร์ท เขาก็พูดอีกว่า "ตอนนี้ยังไม่ถึงซวินหลงเยวี่ยน ถ้าพวกนายปล่อยฉันลงกลางทาง ยังมีโอกาสนะ!"
"โอกาส?"
"ไอ้หนู ต่อหน้าหัวหน้าพาน นายยังกล้าข่มขู่พวกเราซวินหลงเยวี่ยนอีกเหรอ?"
ผู้คุมดำมือหนึ่งในซวินหลงเยวี่ยนจ้องหลี่หย่วนเต้าอย่างโกรธจัด ตวาดเสียงกร้าว
หลี่หย่วนเต้าเบะปาก พูดอย่างจนใจ "งั้นก็ดี ถ้าพวกนายปล่อยฉันไป มีเงื่อนไขอะไรว่ามา?"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ..."
"เงื่อนไข?"
"ไม่มีใครมีสิทธิ์มาต่อรองกับซวินหลงเยวี่ยนของฉัน!"
"ใช่แล้ว ยังจะมาต่อรองอีก คงน้ำเข้าสมองแล้วมั้ง!"
ผู้คุมดำหลายคนบนรถอดขำและเยาะเย้ยออกมาไม่ได้
พานเสี่ยวหมิงที่นั่งด้านหน้ารถหันมามอง หัวเราะเย็น "ไม่มีใครมาต่อรองกับซวินหลงเยวี่ยนของฉันได้! และก็ไม่มีเงื่อนไขให้ต่อรองด้วย! นายไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่อง ยังจะคิดหนีอีกรึ? รอติดคุกไปจนตายเถอะ!"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า "ดูท่าคงเป็นตระกูลเหลิ่งสินะ การตายของเหลิ่งเวยกับเหลิ่งเย่ ที่จริงก็ไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือตระกูลเหลิ่งจะเอาประเด็นนี้มาเล่นงาน"
พานเสี่ยวหมิงตอบอย่างเหยียดหยาม "ไอ้หนู สมองนายก็พอมีแววอยู่บ้าง แต่ว่าแล้วไง? ทำใจไว้ซะ! ต่อจากนี้นายจะต้องเจอกับช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิต!"
หลี่หย่วนเต้ายิ้มบาง ๆ "งั้นก็ได้! พวกนายพาฉันไปตระกูลเหลิ่งตอนนี้เลย ฉันจะได้ล้มตระกูลเหลิ่งให้เรียบ! แบบนี้พวกนายก็ไม่ต้องจับฉันแล้ว ใช่ไหม?"
"อะไรนะ!"
"บ้าไปแล้วเหรอ พูดอะไรบ้า ๆ!"