คำพูดของเหลียงเจิ้นทำเอาฉู่หยางและพวกพากันมองด้วยแววตาตกตะลึงสุดขีด
บนใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ฉงน งุนงง และสีหน้ามึนงงไปหมด
ให้พวกฉู่หยางคุกเข่าให้หลี่หย่วนเต้าเนี่ยนะ มันกลับตาลปัตรชัด ๆ !
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนพวกนี้
เหลียงเจิ้นก็พลันไม่รู้จะทำอย่างไรดีชั่วขณะ รีบร้อนเอ่ยว่า "พี่หยาง เสิ่นถาน ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ ข้าไม่ได้ล้อพวกนายเล่น! เราควรคุกเข่าลง คุกเข่าให้พี่เต้า ขอโทษพี่เต้า! ให้เขายกโทษให้เรา! พี่เต้าเก่งจริง ๆ เลยนะ!"
นึกถึงตอนที่หลี่หย่วนเต้าตบเพียงฝ่ามือเดียวก็ทำให้รถโม่ปูนใหญ่โตกลายเป็นเศษเหล็ก สมองของเขาก็ยังคงอื้ออึงดังครืน
พลังน่าสะพรึงกลัวแบบนั้น มันไม่ใช่สิ่งที่คนปกติจะทำได้เลยนะ!
"เหลียงเจิ้น สมองของเจ้าคงพังจริง ๆ !"
"ที่โดนชนเมื่อครู่ เขย่าเอาเนื้อสมองในหัวเจ้าออกมาหมดแล้วสินะ?"
ถานชว่ายมองเหลียงเจิ้นราวกับมองคนบ้าคนหนึ่ง เขาสูดลมหายใจเย็นลึก กัดฟันพูดว่า "ไอ้บ้าเอ๊ย ถึงกับเรียกพี่หยางกับพวกข้าให้ไปคุกเข่าให้ไอ้พวกขี้อวดนี่? โง่จริง ๆ เลย! ควรเป็นมันต่างหากที่ต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตพี่หยาง! ไม่งั้นเดี๋ยวคอยดูพี่หยางจัดการมันให้ตาย!"
เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงดุเดือดของถานชว่าย เหลียงเจิ้นก็มีสีหน้าเหมือนถูกใส่ความ ฝืนยิ้มแล้วว่า "เสิ่นถาน สมองข้าไม่ได้มีปัญหานะ! ข้าก็ไม่ได้ถูกชนจนสมองพัง! ตอนนี้มันคือ... โลกทัศน์ของข้ามันมีปัญหาต่างหาก! ตอนนี้ข้าก็สับสนมาก! แต่เอาเป็นว่า... พี่เต้าเก่งมาก แข็งแกร่งสุดจะต้านทาน พวกเราต้องขอโทษพี่เต้า! ไม่งั้น... พวกเราทั้งหมดต้องจบเห่กันแน่!"
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองเหลียงเจิ้นด้วยความงุนงง ชั่วขณะนั้นก็ดูไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่าย ความคิดแรกที่ผุดขึ้นคือสมองของเหลียงเจิ้นมีปัญหาจริง ๆ
"เหลียงเจิ้น ข้าว่าแกไม่ได้แค่สมองมีปัญหา แต่ยังบ้าไปแล้ว!"