ออกจากวิลล่าริมน้ำลี่สุ่ย
หลี่หย่วนเต้าเปลี่ยนเป็นสายลม เคลื่อนตัวออกจากเมืองอำเภอปินโจวอย่างไม่รีบร้อน ตามตำแหน่งมือถือที่เหยียนเหมยให้ไว้
จิงหงกู่เจิ้น เป็นเมืองเล็กที่ตั้งอยู่ห่างไกลตรงจุดบรรจบของสามพื้นที่พอดี คืออวิ๋นโจว ดินแดนปินไห่ และรัฐเตียนหนาน
ห่างจากอำเภอปินโจวเป็นระยะทางนับพันลี้เลยทีเดียว ถือว่าไกลอยู่
แต่สำหรับหลี่หย่วนเต้า ระยะทางแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก
จากที่เหยียนเหมยเล่าให้ฟัง จิงหงกู่เจิ้นเป็นตำบลยากจนในเขตอวิ๋นโจว อยู่ในหุบเขาลึก ห่างไกล คมนาคมไม่สะดวก มีแต่ภูเขา เศรษฐกิจเลยตามไม่ทัน
“หรือน้ากับพวกจะมาช่วยเหลือคนจน?”
“แล้วมือถือนั่นทำไมปิดเครื่องตลอด หรือไม่ก็ทำหายไปเลย!”
หลี่หย่วนเต้าพึมพำกับตัวเอง พลางเดินไปตามถนนหลวงสายเดียวที่เชื่อมต่อมายังจิงหงกู่เจิ้น
ครึ่งชั่วยามต่อมา
หลี่หย่วนเต้ามาถึงไม่ไกลจากจิงหงกู่เจิ้น
สัมผัสจิตวิญญาณแผ่ปกคลุมเมืองเล็กกลางแอ่งเขาในทันที
เขากวาดสัมผัสจิตวิญญาณอย่างรวดเร็ว
แต่ไม่พบแม้เงาของหลี่หว่านผู้เป็นน้าและครอบครัว
“คนไม่อยู่ที่นี่ แต่มือถือมาหล่นอยู่ตรงนี้ หรือว่าเกิดเรื่องจริง ๆ?”
“พวกเขาถูกลักพาตัว แล้วผ่านเมืองนี้ เลยทิ้งมือถือลงมา?”
สีหน้าหลี่หย่วนเต้าบูดบึ้งทันที ดวงตาฉายแววสังหารดุดัน
ถนนหลวงที่ผ่านจิงหงกู่เจิ้นไปทางใต้จะมีทางแยกหลายเส้น ผ่านไปหลายวันแบบนี้ ต่อให้อยากใช้สัมผัสจิตวิญญาณตามหา ก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร
สัมผัสจิตวิญญาณของเขาตามล่าและสำรวจต่อเนื่องได้ไม่นาน
“ไปดูมือถือก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น!”
หลี่หย่วนเต้าสูดลมหายใจเย็น ก้าวเข้าไปในเมืองตามตำแหน่ง
เมืองเล็กมาก มีถนนเส้นเดียว แต่ก็มีหลายพันครัวเรือน ประชากรนับหมื่น
ตามตำแหน่งนำทาง หลี่หย่วนเต้าเดินมาถึงหน้าโรงเรียนประถมในไม่ช้า
ตอนนี้ปิดเทอมแถมยังหนาวมาก คนในเมืองไม่ค่อยมีให้เห็น แต่หน้าโรงเรียนกลับมีเด็กกรูกันออกมา ในอ้อมแขนมีสมุด ดินสอ หนังสือ และขนมใหม่เอี่ยมเต็มไปหมด