เมื่อเห็นหลี่หย่วนเต้าและนักพรตวิญญาณลุกไหม้ปรากฏตัว ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าเถี่ยจู้และชาวบ้านจำนวนมากต่างตกใจกลัว
ชาวบ้านหลายคนรีบหลบหนีไปไกล ๆ สาเหตุหลักก็เพราะรูปร่างหน้าตาของนักพรตวิญญาณลุกไหม้น่ากลัวเกินไป
และมือสังหารแห่งศาลวินิจฉัยที่กำลังจะลงมือตัดหัวแม่ลูกก็ต้องหยุดมือลงอย่างช่วยไม่ได้
ประธานศาลวินิจฉัย สวี่เจวี๋ย จ้องมองไปที่หลี่หย่วนเต้าทั้งสองคน: "เฮ้ พวกเจ้าเป็นใครกัน?"
เขาสำรวจอยู่นาน ก็พบว่าตนเองไม่สามารถมองทะลุระดับการฝึกฝนของหลี่หย่วนเต้าและนักพรตวิญญาณลุกไหม้ได้เลย
และรูปลักษณ์อันน่าเกลียดของนักพรตวิญญาณลุกไหม้ก็ทำให้สวี่เจวี๋ยอดไม่ได้ที่จะมองอีกหลายครั้ง
เหล่านักฆ่าแห่งศาลวินิจฉัยต่างก็แสดงท่าทีเตรียมพร้อมรับมือศัตรูตัวฉกาจ
"พวกเจ้า... พวกเจ้าเป็นใครกัน?"
ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าเถี่ยจู้กลืนน้ำลาย แล้วพูดด้วยเสียงสั่น
นักพรตวิญญาณลุกไหม้น่ากลัวเกินไป ไม่แพ้ศาลวินิจฉัยที่ดูดุร้ายเลยแม้แต่น้อย
"ท่านลินช่างเหล็กไปทำให้ใครโกรธเข้าแล้วกัน? ทำไมมีคนอื่นมาอีก..."
ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าเถี่ยจู้รู้สึกจนปัญญาอยู่ในใจ
ในเวลานั้น ชายคนหนึ่งข้างกายมองมาด้วยความตื่นตระหนก แล้วกระซิบว่า "ผู้ใหญ่บ้าน อย่างนี้ต่อไปพวกเราคงไม่รอดกันแน่ ๆ เราเอาตัวพวกเขาส่งไปดีไหม?"
ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าเบิกตากว้าง แล้วตวาดใส่ชายคนนั้น: "หุบปาก! ลินช่างเหล็กเป็นคนดีแค่ไหน! ค่าเทอมของเด็กที่ถูกทิ้งไว้ในหมู่บ้าน เขาออกให้ทั้งหมด พวกเขามีบุญคุณใหญ่หลวงกับพวกเรา พวกเราจะทำตัวอกตัญญูได้อย่างไร? แบบนั้นไม่ต่างจากหมูหมากาไก่หรือไง! ต่อให้ตาย ก็พูดไม่ได้!"
ได้ยินดังนั้น
ชาวบ้านหลายคนมองตากัน แล้วพากันพยักหน้า ตัดสินใจว่าจะไม่ส่งตัวพวกเขาออกไปเด็ดขาด!
หมู่บ้านสุ่ยหลงของพวกเขา เป็นสถานที่ที่มังกรโบราณเคยพักผ่อน พวกเขาล้วนเป็นทายาทมังกรที่แท้จริง จะอกตัญญูไม่ได้เด็ดขาด!
"พวกเราก็มาหาคนเหมือนกัน!"
หลี่หย่วนเต้ามองไปที่เถี่ยจู้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
คำพูดนี้
ทำให้ชาวบ้านจำนวนมากรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว ใบหน้าเผยความหวาดกลัวออกมา
จริงดังที่คิด มาหาคนเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่ใช่พวกเดียวกับศาลวินิจฉัย แต่ก็ต้องไม่ใช่คนดีแน่ ๆ
"พวกเจ้าเป็นคนของใคร?"