อย่ามาเป็นซูตงตัวพ่อเลยนะ?
นี่มันใช่ซูตงตัวพ่อที่ไหนกัน!
ยาผ่านภพ 10 เม็ดนะ!
มันคือโอสถ เป็นโอสถที่กลั่นออกมาเป็นเม็ด ๆ เลยนะ!
นี่คือปรมาจารย์ยุทธตั้ง 10 คนเลยนะ!
เจี่ยนโยวฟังคำพูดของหลี่หย่วนเต้าแล้วก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าแก่เฒ่าจะฉายแววขมขื่น
เขาต่อสู้กันเป็นตาย ผ่านความยากลำบากมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงได้โชคดีเหลือเกินที่ได้หญ้ากระบี่น้ำเงินมาจากหลี่หย่วนเต้า แล้วทะลวงปรมาจารย์ยุทธสำเร็จ
ถ้าตอนนั้นมียาผ่านภพ เขาก็คงไม่ต้องรอมาจนถึงตอนนี้ถึงจะได้เป็นปรมาจารย์ยุทธ!
แต่หลี่หย่วนเต้ากลับบอกว่ายาพวกนี้เป็นของกาก ๆ?
บางทีนี่ก็คือความแตกต่างระหว่างคนกับคนล่ะมั้ง!
เจี่ยนโยวส่ายหัวอยู่ในใจไม่หยุด แอบถอนใจระคนอึ้งไม่หาย
"ท่านเฒ่าเที่ย ลองให้พวกเราดูยาผ่านภพหน่อยเป็นไงครับ?"
"ใช่เลย คุณชายสวีต้องจำเป็นต้องใช้ยาผ่านภพพวกนี้มากแน่ ๆ พวกเราไม่แย่งประมูลกับคุณชายสวีหรอก แค่ขอให้ส่อง ๆ ให้หายอยากหน่อยได้ไหม?"
"ให้พวกข้าดูหน่อยเถอะ ท่านเฒ่าเที่ย..."
เวลานี้ ในงานประมูลมีหลายคนเอ่ยปากเสนอขึ้นมา
กล่องไม้ถูกปิดฝาอยู่ มองไม่เห็นเลยว่าข้างในเป็นยาผ่านภพจริงหรือเปล่า
เถี่ยอู๋ซินยิ้มจาง ๆ เอ่ยว่า "ให้ทุกท่านดูสักหน่อยก็ไม่เป็นไร!"
พูดจบ
เขาก็เปิดกล่องไม้เล็กทั้ง 10 ใบออกจนหมด
ฟู่~
กลิ่นหอมอบอวลของโอสถกระจายไปทั่วห้องประชุมทันที ทำให้ทุกคนในที่นั้นสูดลมหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว ชั่วขณะหนึ่งพวกเขาก็รู้สึกปลอดโปร่งไปทั้งร่าง
ส่วนในกล่องไม้เล็ก โอสถแต่ละเม็ดล้วนเปล่งประกายแวววาว สุกใสตระการตา
"ยาผ่านภพของจริง!"
"สวยเกินไปแล้ว!"
"เหลือเชื่อจริง ๆ ว่าใครเป็นคนกลั่นยาผ่านภพพวกนี้ออกมา!"
"ไม่ต้องบอกก็รู้ น่าจะเป็นนายกสมาคมหวังแห่งสมาคมแพทย์แผนจีนนั่นแหละ!"
ท่ามกลางเสียงอุทานของคนเหล่านั้น
เถี่ยอู๋ซินรีบปิดฝากล่องไม้กลับดังเดิม เพื่อป้องกันไม่ให้ฤทธิ์ยาของยาผ่านภพระเหยหายไป
"ฮ่า ๆ ๆ..."
"ดี ดี ดี!"
สวีเหว่ยในห้องวีไอพี มองกล่องทั้ง 10 ใบบนเวทีประมูลที่ถูกเถี่ยอู๋ซินเก็บเรียบร้อยอีกครั้ง ก็อดหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้
ยาผ่านภพพวกนี้ ทั้งหมดต้องเป็นของเขาแล้ว!
อีกไม่กี่วัน บริษัทเป่าเสวี่ยก็จะมีปรมาจารย์ยุทธเพิ่มขึ้นมาอีก 10 คน