“ตามสบายเลย!”
หลู่ข่ายเอนหลังอย่างมีฟอร์ม เอนตัวพิงโซฟาแล้วเอ่ยอย่างดูแคลน “ทำไม กลัวฉันจ่ายไม่ไหวรึไง”
“ใช่ กลัวไคเกอจ่ายไม่ไหวแน่!”
“อย่าอิดออด รีบ ๆ หน่อย!”
พวกเพื่อนหมาจนตรอกที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยสมทบอย่างดูถูก
หลู่ข่ายหัวเราะอีกครั้ง “รุ่นพี่หย่วนเต้า ที่นี่น่ะ ฉันมาตั้งแต่ประถมแล้ว ไม่เหมือนนาย คงมาที่นี่ครั้งแรกสินะ เพราะงั้นอย่าเกรงใจ อย่าเกร็ง อยากกินอะไรก็สั่งเลย!”
“ใช่ ๆ รุ่นพี่หย่วนเต้า เลิกเล่นตัวได้แล้วนะ!”
“ค่าขนมแค่หลักร้อยหลักพัน สำหรับไคเกอแค่เศษเงินเอง!”
“รีบสั่งเถอะ ถ้ายังเล่นตัวอีก ก็ไม่ใช่ลูกผู้ชายแล้วนะ!”
เพื่อน ๆ คนอื่นในกลุ่มก็เปิดปากประชดประชันหลี่หย่วนเต้าไปด้วย
พวกเขาดูออกแล้ว
หลู่ข่ายไม่พอใจหลี่หย่วนเต้ามาก!
และดูออกด้วยว่า ถึงขั้นมีอาการหึงหวงเพราะหวงเจียวอยู่บ้าง!
เมื่อเป็นแบบนี้
พวกเขาก็ต้องอยู่ข้างหลู่ข่าย
โดยเฉพาะเพื่อนสาวที่เมื่อกี้ยังเจ๊าะแจ๊ะอยากแตะเนื้อต้องตัวหลี่หย่วนเต้า ตอนนี้กลับส่งสายตาหวานเชื่อมให้หลู่ข่ายไม่หยุด
แม้พวกหล่อนจะรู้แล้วว่าหลู่ข่ายมีใจให้หวงเจียว รักมั่นคงไม่เปลี่ยน ตั้งแต่ประถมจนบัดนี้ก็ยังไม่ล้มเลิก
แต่พวกหล่อนก็ไม่แคร์
ถ้าคืนนี้งานเลี้ยงจบลง แล้วหลู่ข่ายเกิดพลิกโผหมายตาใครในพวกหล่อน แม้จะเป็นแค่ความสัมพันธ์ข้ามคืนก็เกินพอแล้ว!
หลู่ข่ายจะให้เงินพวกหล่อนสักหน่อย ก็คุ้มแล้ว!
ได้นอนกับบุรุษทองคำอย่างหลู่ข่ายแถมได้ผลประโยชน์ จะไม่ยินดีได้อย่างไร?
ดังนั้น เพื่อนสาวพวกนั้นจึงส่งสายตาหวานเชื่อมเป็นระยะ หวังจะตกหลู่ข่ายมาให้ได้!
“เฮอะ!”
“อย่าดูถูกคนอื่นนะ!”
“พี่หงเหยียนมีเงินจะตาย!”
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวก็ฟังออกถึงน้ำเสียงประชดประชันของเพื่อนสาวพวกนั้น พลางเบิกตากว้างด้วยความไม่พอใจ จากนั้นนางก็หันไปพูดกับหลู่ข่ายว่า “หลู่ข่าย ถ้านายไม่อยากเลี้ยงแล้วก็ไม่เป็นไร ให้พี่หงเหยียนเป็นคนเลี้ยงเอง!”
“เชอะ!”