หญิงงามที่เดิมดูธรรมดาคนหนึ่ง แม้ตนเองจะมีพื้นฐานยุทธอยู่บ้าง แต่หลี่หย่วนเต้ามองอย่างไรก็ไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ
ทว่าเบื้องหน้า
ในโรงผีสิง
จี้หรานกลายร่างเป็นอสูรปากฉีก ดูดพวกชายหน้าเหี้ยมจนกลายเป็นศพแห้ง แล้วค่อย ๆ เขมือบกลืนทีละคำ!
หลี่หย่วนเต้าคาดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นผลเช่นนี้
เดิมทีเขาอยากดูว่าฝีมือของจี้หรานเป็นอย่างไร พวกชายหน้าเหี้ยมจะถูกซ้อมจนน่าสมเพชเพียงใด
ทว่าทุกอย่างกลับผิดไปจากที่คาดไว้สิ้นเชิง
ภาพภายใต้สัมผัสจิตวิญญาณทำให้เขาอึ้งงันไปชั่วครู่
"ตำนานปราสาทผีสิงของหมู่บ้านชวนซาน ดูท่าจะไม่ใช่แค่ตำนาน แต่เป็นเรื่องจริง!"
"แต่ว่า เพื่อนซี้ของเลิ่งเสี่ยวซี กลายเป็นผีร้ายไปได้อย่างไร?"
"หรือว่าเลิ่งเสี่ยวซีเบื้องหน้านี่ก็มีปัญหา?"
หลี่หย่วนเต้าเงยหน้ามองสาวข้างกาย พินิจพิเคราะห์ไม่หยุด
แต่มองอย่างไรก็ไม่เห็นความผิดปกติ นางคือสาวธรรมดาแท้ ๆ คนหนึ่ง!
ขณะเดียวกัน
สัมผัสจิตวิญญาณของเขาก็แผ่ไปทางจี้หราน อยากดูว่าหญิงนี่เป็นตัวอะไรกันแน่
ทว่าพอสัมผัสจิตวิญญาณแตะต้อง จู่ ๆ ก็มีอักขระประหลาดสว่างวาบขึ้นบนร่างนาง กั้นสัมผัสจิตวิญญาณของเขาไว้
จี้หรานราวกับรู้สึกได้ หันหน้าอันบิดเบี้ยวกลับมามองรอบ ๆ ด้วยท่าทางน่าสะพรึง แววตากระหายเลือดเต็มไปด้วยความฉงน
ครั้นตรวจสอบรอบด้านแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติแล้ว นางจึงเขมือบต่อ กำจัดศพแห้งบนพื้นจนเกลี้ยงหมดจด จากนั้นจึงคืนร่างเป็นสาวงามเย็นชางามสง่าดังเดิม
"หญิงงามพิษสร้อย คงไม่เกินนี้กระมัง!"
"บางทีในสวนสนุกผีสิงนี้ กับที่หมู่บ้านชวนซานนั่น อาจมีพวกผีร้ายแบบจี้หรานอยู่อีกไม่น้อย?"
หลี่หย่วนเต้าสูดลมเย็นในใจ แล้วเก็บสัมผัสจิตวิญญาณกลับ
เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาชั่วขณะ
อยากจะลากพวกผีร้ายพวกนี้ออกมาให้เจอ ก็ต้องใช้สัมผัสจิตวิญญาณสอดส่องทีละคนอย่างละเอียด
ตราบใดที่มีอักขระประหลาดที่ต้านทานสัมผัสจิตวิญญาณของเขาปรากฏบนร่าง ก็เป็นของพวกผีร้าย!
เขาหันหลังกลับ ปล่อยสัมผัสจิตวิญญาณครอบคลุมเลิ่งเสี่ยวซีทั้งหมด ค้นทั่วทั้งนอกในบนล่างจนทั่ว
โชคดีที่บนร่างของเลิ่งเสี่ยวซีไม่มีอักขระประหลาดสว่างขึ้น
ยืนยันได้ว่านางไม่มีปัญหา!
"จี้หรานคือคุณหนูตระกูลจี้แห่งเมืองเหวินอู่จริงหรือ?"