เห็นหลี่หย่วนเต้าปรากฏตัว
ในวินาทีนี้ ปู้หลิวอวิ๋นเหมือนจับฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ เขาตะโกนลั่นไม่หยุด สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ไอ้ตาเดียว มือดีของบริษัทเป่าเสวี่ยที่เดินเข้ามาใกล้ หันไปมองหลี่หย่วนเต้าแวบหนึ่ง แล้วส่งเสียงเหยียด "นี่คือพวกหนุนที่แกเรียกมา? ของเล่นห่าอะไรมาดับเครื่อง! คุณซ่านมู่! ฆ่าแม่งเลย!"
ถ้าแกแน่จริงก็อย่ามาแตะต้องฉัน!
พวกแกกล้าลงมือกับท่านผู้อาวุโส พวกแกต้องตายโหง!
ปู้หลิวอวิ๋นตะโกนทั้งกลัวทั้งดีใจ
ตอนนี้เขากลัวสุดขีด แต่ก็ปั่นป่วนไม่แพ้กัน
เขากลัวไอ้ตาเดียวจะหักคอเขาทิ้งซะตรงนี้
ทว่าไอ้ตาเดียวกลับเหยียดหยาม "พวกเราต้องตายโหง? เหอะ ๆ... พวกแกต่างหาก บริษัทอี้ตู้ล่มแน่! ปู้หลิวอวิ๋น ตอนนี้ความหวังเดียวของแกคือขอให้ศพครบทั้งตัวเหอะ!"
เวลานั้น
นักรบแห่งซากุระคุนิที่ถูกเรียกว่าซ่านมู่ หันกลับไปมองหลี่หย่วนเต้า ยิ้มเยือกเย็นน่าขนลุก "แฮะ ๆ... ไอ้หนุ่มประเทศแมลงสาบ แกอยากตายแบบไหนเล่า? ให้ข้าใช้ดาบซามูไรที่เปื้อนเลือด ค่อย ๆ แล่เนื้อแกทีละนิด หรือจะสับให้เป็นชิ้น ๆ? วางใจได้ ดาบของข้าคมกริบ ไม่ทำให้เจ็บมากเกินหรอก!"
"การที่แกได้ตายใต้คมดาบของข้า นับเป็นเกียรติสูงสุดสำหรับมดแมลงอย่างแกแล้ว!"
หลี่หย่วนเต้าเหลือบมองเจ้าเตี้ยจอมโอหังนี่ ขมวดคิ้ว ไม่มีอารมณ์จะสนใจ พ่นลม "ถอยไปไกล ๆ!"
เขาไม่มีกะจิตกะใจไปเสียเวลากับหมาบ้าที่เอาแต่เห่าหอน
เพียงคิดจะเชือดมัน ยังสกปรกอากาศเปล่า ๆ
สายตาเขากลับไปหยุดที่ปู้หลิวอวิ๋นในห้องลับ "ต้นเจ็ดปราชญ์อยู่กับนายใช่ไหม?"
สัมผัสจิตวิญญาณของเขาสแกนไปทั่วตัวอีกฝ่ายแล้ว พบกล่องหยกที่บรรจุต้นเจ็ดปราชญ์อยู่
นี่คือสิ่งที่หลี่หย่วนเต้าให้ความสำคัญที่สุดในตอนนี้
ปู้หลิวอวิ๋นตายไป เขายังช่วยฟื้นได้
แต่ถ้าต้นเจ็ดปราชญ์ถูกทำลาย คงเสียใจจนไม่ทันการณ์!
"ท่านครับ มีครับ มี! สมุนไพรอยู่กับผม!"
ปู้หลิวอวิ๋นรีบพยักหน้าตอบ
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าอย่างพอใจ "ดี ส่งมาให้ฉัน"
พูดจบ เขาก็เตรียมสาวเท้าเข้าไป
ส่วนเจ้าเตี้ยซ่านมู่ที่อยู่เบื้องหน้า เขามองไม่เห็นหัว
"บ้าเอ๊ย!"
"หาเหาใส่หัวชัด ๆ!"
เจ้าคนแคระซ่านมู่เดือดเป็นฟืนเป็นไฟ ตวาดลั่น