หนอนศพกินใจ?
นั่นมันอะไรกัน?
เหล่าสมาชิกตระกูลซังที่ยืนอยู่นอกประตู ต่างก็มีสีหน้างุนงง
มีเพียงซังสวินฮุยและซังข่านพ่อลูกที่แสดงสีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ ในแววตายังแฝงความตกตะลึง
ซังเฉาหย่าสีหน้าดูไม่ได้อย่างมาก กล่าวกับหลี่หย่วนเต้าอย่างนอบน้อมว่า "คุณชายหลี่ ไอ้หนอนศพกินใจนี่มันคืออะไร? ข้าเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก! ท่านว่าเจ้าเด็กจวินถูกคนทำร้าย ข้อนี้ก่อนหน้านี้ข้าก็ดูออกแล้ว! เพียงแต่น่าเสียดาย ที่ตามหามือสังหารไม่เจอ!"
"หนอนศพกินใจ เป็นสิ่งที่มีแต่ผู้ฝึกวิชาศพเท่านั้นถึงจะมี!"
"หนอนศพกินใจในร่างหลานของเจ้า ได้อุดตันเส้นลมปราณหัวใจจนหมดสิ้น แถมยังกัดกินพลังชีวิตของเส้นลมปราณไม่หยุด!"
"มันถือว่าร่างของซังจวินเป็นร่างอาศัย ใช้ร่างนี้เป็นที่ให้อาหารหล่อเลี้ยง!"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า อธิบายว่า "สภาพเช่นนี้ ซังจวินถือว่าตายไปแล้ว! หรือไม่วันหนึ่งก็ถูกหนอนศพกินใจยึดครองร่างจนหมดสิ้น กลายเป็นศพดูดเลือดไร้สติที่แท้จริง!"
"ข้าพูดถูกไหม ท่านหมอเจี่ยง?"
ว่าแล้ว เขาก็เงยหน้ามองไปทางเจี่ยงจิวยานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลางพูดยิ้มเจ้าเล่ห์
เจี่ยงจิวยานมีสีหน้าหมองลงเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลง ไม่พูดอะไร
ส่วนซังสวินฮุยและซังข่านพ่อลูกที่อยู่ด้านข้าง ก็แสดงสีหน้าลนลานขึ้นมา
"เกิดอะไรขึ้น?"
ซังเฉาหย่ามองเห็นความผิดปกติ จึงมองทั้งสองคนแล้วตวาดถาม
ซังข่านส่ายหน้ารีบพูดว่า "ทวด ข้าว่าเขามั่ววินิจฉัยชัด ๆ ! มีหนอนศพกินใจที่ไหนกัน ขนาดท่านยังไม่เคยได้ยินเลย!"
"อากง ข่านพูดถูก เขาต้องวินิจฉัยมั่วแน่!"
ซังสวินฮุยพูดเสริมว่า "ไอ้หนอนศพกินใจอะไรนั่น ไม่มีใครเคยได้ยิน!"
"พวกเจ้าหุบปากก่อน!"
ซังเฉาหย่าจ้องทั้งสองคนอย่างโกรธเคือง แล้วหันไปทางหลี่หย่วนเต้า กล่าวอย่างนอบน้อมว่า "คุณชายหลี่ ท่านจะบอกว่าซังจวินถูกคนทำลายเส้นเอ็นและเส้นลมปราณ แล้วยังใส่หนอนศพกินใจอะไรนี่เข้าไปในร่างอีก?"