ตึกซวินหลงเยวี่ยน พังราบเป็นหน้ากลองในพริบตา
บรรดาผู้แข็งแกร่งของซวินหลงเยวี่ยนที่อยู่ในเหตุการณ์ ต่างยืนตะลึงงัน
พวกเขามองดูตึกที่เคยสูงตระหง่านสง่างามกลายเป็นซากปรักหักพัง แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เมื่อครู่ที่หลี่หย่วนเต้าโบกมือพลิกตึกได้อย่างง่ายดาย ในใจพวกเขาเหลือเพียงคลื่นยักษ์ซัดสาดไม่หยุด
นี่ต้องมีพลังแกร่งกล้าเพียงใด ถึงสามารถทำลายขุนเขาและหยุดแม่น้ำได้อย่างสบายๆ เช่นนี้!
หลายคน
มองหลี่หย่วนเต้าด้วยแววตาเคารพยำเกรงยิ่งขึ้น ร่างกายถึงขั้นสั่นเทา
หัวหน้าลู่และพรรคพวกล้วนเคยเห็นพลังของหลี่หย่วนเต้ามาก่อน แต่การพลิกตึกด้วยมือเปล่าต่อหน้าต่อตายังคงทำให้พวกเขาตะลึงและสะเทือนใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
คุณชายหลี่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับอู่หวงหรือ?
ความคิดที่กล้าหาญผุดขึ้นในใจหลายคน
อย่างไรก็ตาม ระดับอู่หวงนั้นน่าตื่นตะลึงเกินไป
ผู้ยิ่งใหญ่ระดับสุดยอดเช่นนี้ ล้วนเป็นตำนานที่เล่าขาน
ทั่วหลงกั๋วอันกว้างใหญ่ ก็นับคนได้ไม่กี่คน!
แต่หลี่หย่วนเต้ายังหนุ่มเกินไปนะ
อายุเพียงเท่านี้ก็บรรลุถึงขั้นอู่หวงแล้ว ช่างยากเกินจะยอมรับ!
แต่หากจะบอกว่าหลี่หย่วนเต้าเป็นเพียงจอมยุทธ์อู่หวังขั้นสูงสุด แล้วจะทำการพลิกฟ้าพลิกดินเช่นนี้ได้อย่างไร?
หัวหน้าลู่และคนอื่นๆ ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน ต่างก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้ามองตรงไปยังที่ที่หลี่หย่วนเต้าอยู่
“คุณ… คุณ… คุณเป็นใครกัน?”
ซือไป่เว่ยที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ตกใจไม่น้อย จ้องเขม็งไปที่ซวินหลงเยวี่ยนซึ่งกลายเป็นซากปรักหักพัง ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ เขาถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว เอาตัวบังซือเอ่อหลานไว้ข้างหลัง แล้วจึงตวาดใส่หลี่หย่วนเต้า
หลี่หย่วนเต้าสายตาเย็นยะเยือก กล่าวว่า “ข้าเป็นใครไม่สำคัญ ตอนนี้ข้าต้องการให้เจ้าให้คำตอบกับข้า! ตบเพื่อนข้า รังแกเพื่อนข้า เรื่องมันไม่มีทางจบง่ายๆ แบบนี้!”
“ท่านหักมือของเอ่อหลานไปแล้วนะ”
“ท่านผู้มาเยือน จำเป็นต้องไล่ล่าให้สิ้นซากเลยหรือ?”
ซือไป่เว่ยกัดฟันพูด