โทรหาสามคนนั้นติด ๆ กัน แต่ไม่มีใครรับสายเลย ติดต่อไม่ได้สักคน ทุกเครื่องปิดหมด
เขาเพิ่งแยกกับพวกกู้หยงได้ไม่นานเองนะ!
หรือว่าสามคนนั้นรีบกลับสำนักเสวียลูจวีกันไปแล้ว?
เก็บโทรศัพท์ หลี่หย่วนเต้าส่งสัมผัสจิตวิญญาณกวาดไปทางโรงพยาบาลชูอวิ๋นซาน ไม่มีอะไรผิดคาด ไม่รู้สึกถึงตัวตนของสามคนนั่นเลย
ไกลออกไปกว่านั้น หลี่หย่วนเต้าก็ยังหาสามคนนั้นไม่เจอ
ออกไปได้เร็วเกินไปหน่อย!
ออกจากสมาคมแพทย์แผนจีน หลี่หย่วนเต้ามองคนที่หิ้วอยู่ในมือแล้วถามว่า "สำนักเสวียลูจวีห่างจากสวินเมิ่งกั่งแค่ไหน?"
"นี่...นายจะไปสำนักเสวียลูจวีจริง ๆ เหรอ?"
ซูจิ่งอวิ๋นอดกลั้นความเจ็บปวดจากขาหัก พูดเสียงสั่น
เมื่อกี้หลี่หย่วนเต้าบอกว่าจะไปสำนักเสวียลูจวีเพื่อเอาของที่เป็นของตัวเองคืน เอาอสูรแกนขั้นเจ็ดคืน
เขาคิดว่าหลี่หย่วนเต้าแค่ขู่ไว้เฉย ๆ
ถ้าจะไปสำนักเสวียลูจวีจริง อย่างน้อยก็น่าจะเรียกตระกูลหรือกองกำลังที่อยู่เบื้องหลังมาด้วย?
แล้วอสูรแกนขั้นเจ็ด มันก็คุ้มค่าพอให้สองกองกำลังเปิดศึกใหญ่ได้อยู่หรอก
เพราะอสูรแกนระดับนี้ ทำให้วงการยุทธหลงกั๋วทั้งหมดนองเลือดได้เลยนะ!
แต่ตอนนี้ หลี่หย่วนเต้าดูเหมือนจะไปสำนักเสวียลูจวีคนเดียว?
"พูดมาก!"
"ฉันบอกแล้ว ของของฉัน ก็ต้องเอากลับมา!"
หลี่หย่วนเต้าพูดเย็นชา แววตาฉายแววสังหาร
ซูจิ่งอวิ๋นกัดฟัน "นายจะไปคนเดียวเหรอ? ฉันพาไปก็ได้ ถ้านายกล้า ถ้านายไม่ฆ่าฉัน!"
"ฉันก็ไปคนเดียวอยู่แล้ว"
"ส่วนเรื่องฆ่าไม่ฆ่าแก ก็ต้องดูการกระทำของแกแล้วล่ะ!"
หลี่หย่วนเต้าพูดเรียบ ๆ "ฆ่าแก สำหรับฉัน มันก็ง่ายพอ ๆ กับบี้มดตายตัวหนึ่ง!"
เยี่ยมเลย!
รอดแล้ว!
แค่ถึงสำนักเสวียลูจวี เขาก็หนีไม่รอดแน่!
ซูจิ่งอวิ๋นใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ดีใจมาก เขารีบชี้ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ "เลยไปหลายสิบลี้แถวชายฝั่ง บนยอดเขาที่สูงที่สุดนั่นแหละ คือที่ตั้งของสำนักเสวียลูจวีของพวกเรา! ที่นั่น เรียกกันว่าสันเขาเสวียหลู!"
"ดีมาก!"
"แกทำตามที่ฉันบอกดี ๆ ฉันเอาอสูรแกนขั้นเจ็ดคืนมาได้ ก็จะปล่อยแกไป!"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าเล็กน้อย ก้าวเดินไปทางที่อีกฝ่ายชี้อย่างไม่เร่งรีบ ออกจากสวินเมิ่งกั่งในไม่ช้า มุ่งหน้าไปตามทางเล็ก ๆ ในป่า
เห็นดังนั้น