คำพูดของเจินเจี่ยทำเอาไป๋เสี่ยวเสี่ยวที่กำลังเลือกเสื้อผ้าตกใจสะดุ้ง
เธอรีบถอยออกมาจากกองเสื้อผ้า มองเจินเจี่ยด้วยความหวาดกลัวและอับอาย ก่อนจะคว้าแขนหลี่หย่วนเต้าไว้ “พี่หย่วนเต้า… เสื้อผ้าที่นี่ห้ามจับใช่ไหมคะ? ขอโทษนะ หนูไม่รู้! ไม่งั้นเราไม่ต้องซื้อที่นี่แล้ว…”
“แค่เสื้อผ้าเก่า ๆ ไม่กี่ตัว ทำไมจะจับไม่ได้?”
“เราจะซื้อที่นี่นั่นแหละ!”
“แล้วเธออยากจับ ก็จับไปตามสบาย! ไม่ต้องไปสน!”
สีหน้าหลี่หย่วนเต้าพลันดำมืด พูดกับไป๋เสี่ยวเสี่ยวอย่างจริงจัง
พร้อมกันนั้น เขาก็เหลือบมองไปทางเจินเจี่ยแวบหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉย เมินเฉยไม่ใยดี
เจินเจี่ยร่างเตี้ยอ้วนกลมไม่พอใจขึ้นมาทันที “ไอ้กระจอก ว่าไงนะ? แกว่าเสื้อผ้าที่นี่เป็นเสื้อเก่า? แกซื้อได้เหรอ ยังจะมาว่าเสื้อเก่า ฮ่า ๆ น่าขำจริง!”
“ซื้อไม่ได้?”
“นี่มันหมามองคนต่ำชัด ๆ!”
หลี่หย่วนเต้าชำเลืองมองเจินเจี่ย พลางแค่นหัวเราะ “แกยังกล้าบอกว่าน้องสาวฉันมือสกปรกอีก? ร้านกูชชี่ของพวกแกมีท่าทีแบบนี้เองเหรอ? ดูท่าฉันคงมาผิดที่แล้ว!”
เจินเจี่ยร่างเตี้ยอ้วนกลมทำท่าไม่แยแส “แกอยากได้ท่าทีแบบไหน? เหอะ… ถ้าอยากได้บริการดี ๆ ก็ต้องดูคนด้วย! คนเราน่ะ ก็ต้องยอมรับการแบ่งชั้นวรรณะอย่างว่าง่าย! ดูพวกแกสิ ใส่เสื้อผ้ากองขยะทั้งตัว ก็คือไอ้ชั้นเก้าเศษเดนสังคม พวกแกน่ะ ซื้อเสื้อผ้าเราได้เรอะ? พวกไอ้กระจอก เข้ามาที่นี่ ก็แค่คิดจะมาหาของถูกในโซนลดราคา หวังซื้อของแบรนด์เนมได้สักชิ้นในราคาถูกที่สุด จะได้เอาไปอวดชาวบ้าน! คนเราน่ะ ถ้าจน ก็อย่ามาทำเป็นรวย!”
คำพูดนั้น ฟังแล้วเสียดแทงหูอย่างที่สุด
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวฟังแล้วโกรธและอัดอั้นใจสุด ๆ แต่คิดไปมา กลับรู้สึกว่าไม่มีอะไรจะโต้แย้ง
เธอหน้าแดง พูดกับหลี่หย่วนเต้าว่า “พี่หย่วนเต้า พวกเราไปกันเถอะ เราไม่ซื้อเสื้อผ้าที่นี่แล้ว! เราไปซื้อที่ลานไก่น้อยกันเถอะ ของถูก แล้วทางนั้นก็บริการดีมากด้วย!”
“อย่าพูดเหลวไหล!”
“ร้านแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ทั่วไป บริการน่ะดีทุกที่ เราก็แค่โชคไม่ดี เจอพวกตัวแสบเข้าแค่นั้น! ไม่ต้องใส่ใจ!”
หลี่หย่วนเต้าดึงไป๋เสี่ยวเสี่ยวไว้ ปลอบโยน
“แกว่าใครตัวแสบ?”