"หมายความว่าไง?"
"พูดไม่เคลียร์พอเหรอ?"
เซียวป้ายเทียนเหล่ตามอง ก่อนจะหัวเราะเย็น "ของนี่ ข้าจะเอา!"
เจี่ยนโยวหน้าแก่เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดสุดขีด โกรธเกรี้ยว "ไอ้เฒ่าเซียว! ถึงที่นี่จะเป็นงานประมูล แต่การซื้อขายของก็ต้องมาก่อนมาหลังใช่ไหม? ของในกล่องนี่ ข้าไม่ค้ากับแก!"
"โทษที การซื้อขายจบไปแล้ว"
เซียวป้ายเทียนยิ้มเหยียด
เจี่ยนโยว "เซียวป้ายเทียน อย่ารังแกกันเกินไป!"
เซียวป้ายเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย "รังแกกันเกินไป? เจี่ยนโยว อย่ามาใส่ร้ายกันนะ! แกคงไม่คิดว่าตัวเองทะลวงถึงขั้นปรมาจารย์ยุทธแล้ว จะมาต่อกรกับข้าได้แล้วใช่ไหม?"
เจี่ยนโยวหน้าแก่ชะงัก แววตาฉายแววกังวลและหวาดหวั่น
เขาได้ยินคำขู่ในน้ำเสียงของเซียวป้ายเทียน ทางฝั่งสวินเมิ่งกั่ง ตระกูลเซียวคือตระกูลชั้นแนวหน้าระดับสูงสุด ตระกูลเจี่ยนของพวกเขาตอนนี้ ไม่มีทางสู้ได้เลย!
เจี่ยนโยวสูดลมหายใจลึก เอ่ยเสียงขรึม "ไอ้เฒ่าเซียว แกจะทำลายกฎของที่นี่? หรือว่าจะไม่ให้เกียรติผู้อาวุโสโจว?"
โจวผีที่เดิมทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ถึงกับเงยหน้ามองมา
เขาพูดเนิบ ๆ "หัวหน้าตระกูลเซียว ของสามารถเสนอราคาซื้อขายได้ แต่การฉกชิงปล้นเอา ไม่อนุญาตให้ทำ ตระกูลเซียวของท่านนั้นทรงพลัง แต่ได้โปรดให้เกียรติงานประมูลเจียงหลิงหน่อยเถิด!"
"ผู้อาวุโสโจวกล่าวเกินไปแล้ว"
"ข้าไม่ได้ฉกชิงปล้นเอา ยิ่งไม่มีเจตนาจะลงมือที่นี่"
เซียวป้ายเทียนประสานมือคารวะอย่างใจเย็น "ของเมื่อซื้อขายกันได้ ก็ย่อมสามารถเสนอราคาดีกว่า หรือเอาของที่ดีกว่ามาแลก"
โจวผีขมวดคิ้ว สุดท้ายก็พยักหน้าน้อย ๆ ไม่เอ่ยปากอีก
เมื่อเห็นฉากนี้
เจี่ยนโยวแววตาฉายโทสะวูบหนึ่ง
ใครตาดีก็ดูออก งานประมูลนี่เข้าข้างตระกูลเซียวชัด ๆ!
แต่ก็นะ ใครใช้ให้ตระกูลเซียวเป็นตระกูลชั้นหนึ่งในดินแดนปินไห่ล่ะ?
คิดได้ดังนั้น
เจี่ยนโยวถอนใจเงียบ ๆ แล้วพูด "เซียวป้ายเทียน ของนั่นเป็นของนายท่านคนนี้แล้ว ข้าดื่มน้ำยาไป๋ต้าวเฉ่าที่เขาให้ การฝึกตนทะลวงสำเร็จแล้ว ไม่อาจค้ากับแกได้อีก!"
"ข้าเห็นแล้ว"
"เจี่ยนโยวเอ๊ย แกนี่ดวงแข็งจริง!"
เซียวป้ายเทียนหัวเราะเย็น พ่นคำ "แกพูดแบบนี้ ข้าก็ไปค้ากับเขาแทน!"