รถกระบะคว่ำลงในร่องถนน ไม่ไกลออกไปมีรถประจำตำแหน่งของศาลวินิจฉัยหลายคันกำลังไล่ตามมา
ในรถกระบะที่คว่ำนั้น เป็นครอบครัวสามคน
หลี่หย่วนเต้าและนักพรตวิญญาณลุกไหม้ต่างก็หยุดฝีเท้าลง
นักพรตวิญญาณลุกไหม้อุทานด้วยความแปลกใจ: "คนของศาลวินิจฉัย? พวกที่ปกติทำตัวสูงส่งราวกับเป็นนายเหนือหัวนั่น ไล่ตามครอบครัวนี้ทำไมกัน? พวกเขาดูเป็นเพียงคนธรรมดานี่นา!"
"ดูเหมือนเมื่อก่อนเจ้าก็เคยถูกพวกศาลวินิจฉัยกลั่นแกล้งเหมือนกัน นานขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลย!"
หลี่หย่วนเต้าพูดเสียงเรียบ
นักพรตวิญญาณลุกไหม้พยักหน้า: "ถ้าไม่ใช่ว่าข้าผู้เฒ่าเมื่อหลายร้อยปีก่อนบังเอิญก้าวเข้าสู่เส้นทางเซียน ป่านนี้ก็คงเหมือนครอบครัวนี้แหละ ปล่อยให้เขาฆ่าฟันตามอำเภอใจ!"
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น
ในรถกระบะที่คว่ำ ครอบครัวสามคนเริ่มฟื้นสภาพได้ โชคดีที่รถแค่พลิกตะแคง ไม่ได้เกิดอุบัติเหตุร้ายแรง ทั้งสามคนในรถจึงไม่เป็นอะไร
ชายวัยกลางคนที่นั่งขับรีบผลักผู้หญิงกับลูกชายที่อยู่ข้าง ๆ ออกไปนอกรถ พลางตะโกน: "เร็ว เสี่ยวเหม่ย รีบพาเสี่ยวจ้วงหนีไป ให้พวกเธอรีบหนีไป!"
"ต้าจ้วง นายไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"เราจะไม่หนี ถ้าจะหนีก็ต้องหนีด้วยกัน!"
ผู้หญิงที่ชื่อเสี่ยวเหม่ยส่ายหน้า ร้องไห้ตะโกน
เด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ร้องไห้เสียงดัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
พอเห็นภรรยากับลูกชายไม่ยอมไป ต้าจ้วงก็ได้แต่กัดฟันปีนออกมาจากรถ เตรียมพาภรรยากับลูกหนีเอาชีวิตรอด
ในเมื่อภรรยากับลูกไม่ยอมหนี เขาก็ทำได้แค่สุดความสามารถที่จะพาสองคนนั้นหนีไป
เพียงแต่พวกเขาเพิ่งจะลุกขึ้นยืนได้อย่างโซซัดโซเซ ก็พบว่าข้างหน้าไม่ไกลมีหลี่หย่วนเต้ากับนักพรตวิญญาณลุกไหม้ยืนอยู่
หลี่หย่วนเต้ายังดี หน้าตาหล่อเหลาสะอาดตา มองแล้วให้ความรู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง
แต่นักพรตวิญญาณลุกไหม้ที่อยู่ข้าง ๆ น่ากลัวเกินไปแล้ว
โดยเฉพาะเมื่อยืนเทียบกับหลี่หย่วนเต้าแล้ว ยิ่งทำให้ต้าจ้วงและครอบครัวที่เห็นครั้งแรก ถึงกับตกใจแทบสิ้นสติ!
ชั่วขณะนั้น
พวกเขาก็รู้สึกว่าหลี่หย่วนเต้าดูไม่ใช่คนดีไปด้วย!
"คุณ...คุณเป็นคนหรือผี?"
"พวกคุณกับศาลวินิจฉัยพวกนั้นเป็นพวกเดียวกันหรือเปล่า?"