หม่าเสี่ยวปี้กำลังจะด่าทออย่างหนัก แต่พอได้ยินเสียงของอีกฝ่าย คิ้วก็ขมวดโดยไม่รู้ตัว
สำหรับผู้หญิงน่าขยะแขยง ไร้ยางอาย และเน่าเฟะแบบนี้ เขาเกลียดชังเข้ากระดูกดำ
โดยเฉพาะตอนกลางวันที่ถูกอีกฝ่ายรังควานจนเกือบไปไหนไม่ได้ หม่าเสี่ยวปี้รู้สึกได้แต่อึดอัดใจสุดขีด
นึกถึงรูปที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เขาก็ยิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียน
หลังจากจากมา เขาลืมบล็อกผู้หญิงคนนี้!
แต่ตอนนี้
ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ หม่าเสี่ยวปี้อ้าปากค้าง จำต้องกดความโกรธในใจลง
"เรื่องอะไร?"
หม่าเสี่ยวปี้ถามเสียงเย็น
"ฮือๆ ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย..."
"ขอโทษ วันนี้ขอโทษจริงๆ พี่เสี่ยวปี้ มาช่วยฉันที!"
"ฉันไปนัดบอดรอบต่อไป แล้วโดนหลอก เขาหลอกเอาตัวฉัน หลอกเอาเงินฉัน... ตอนนี้ฉันยังถูกมัดอยู่ในซอยมืดๆ..."
ปลายสายวีแชต เสียงของฉินเฟิ่งหลานดังมา ตื่นตระหนกสุดขีด แทรกด้วยเสียงสะอื้นสั่นเครือ
นัดบอดแล้วโดนหลอก?
ผู้หญิงคนนี้ หรือว่านึกว่าตัวเองหาผู้ชายรวยได้ แต่กลับโดนอีกฝ่ายต้ม?
หม่าเสี่ยวปี้สงสัยในใจ แต่ก็ยังระวังตัวอย่างมาก ถามว่า "ที่พูดมานี่จริงไหม?"
ก็โดนผู้หญิงคนนี้รังควานตอนกลางวันจนเข็ด เขาจึงต้องระมัดระวังขึ้น
"จริงนะ จริงๆ..."
"ฮือๆ พี่เสี่ยวปี้ ขอร้องล่ะ มาช่วยฉันที!"
ปลายสายวีแชตดังเสียงร้องไห้ของฉินเฟิ่งหลาน เธอตะโกนเสียงสั่น "ถ้าไม่เชื่อ ตอนนี้เราเปิดวีดีโอคอลได้นะ! ฉันถูกอีกฝ่ายมัดกับเสาในซอย แต่ฉันดิ้นให้มือข้างหนึ่งหลุดได้ เลยโทรหาพี่..."
"ทำไมไม่แจ้งความ?"
หม่าเสี่ยวปี้ถามอย่างสงสัย
ฉินเฟิ่งหลานร้องไห้พลางว่า "ฉันไม่กล้าแจ้งความ เพราะถ้าแจ้ง เรื่องนี้คงแพร่ออกไป หน้าฉันคงไม่เหลือ..."
"ฮ่าๆ... เธอก็รู้จักอายเป็นด้วยนี่!"
หม่าเสี่ยวปี้เยาะเย้ย
ตอนนั้นเอง ฉินเฟิ่งหลานเปลี่ยนสายวีแชตเป็นวีดีโอคอล
หม่าเสี่ยวปี้เห็นทันทีในวีดีโอว่า ฉินเฟิ่งหลานผมเผ้ากระเซิง หน้าแดงก่ำ ดูไม่ได้เลยจริงๆ
คอของเธอ มือข้างหนึ่ง และขาทั้งสองข้าง ถูกมัดแน่นตรึงกับเสาไฟเก่าทรุดโทรมที่ตั้งเอียงๆ