นักเรียนสถาบันยุทธ์หยินซวง มาปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง?
หลี่หย่วนเต้ารู้สึกประหลาดใจมาก จากนั้นหันไปมองปู้ชิงโฉวแล้วพูดว่า: "ร้อยปีก่อน คุณก็เป็นนักเรียนสถาบันยุทธ์หยินซวงเหมือนกัน ถ้าจะนับ พวกคุณก็เป็นเพื่อนร่วมสถาบันกันนะ!"
"นั่นสิ เมื่อร้อยปีก่อน..."
ปู้ชิงโฉวมองกลุ่มวัยรุ่นที่ปรากฏตัวขึ้น อดไม่ได้ที่จะยิ้มขมขื่นพร้อมส่ายหัว
จากพวกเขา ปู้ชิงโฉวเหมือนเห็นเงาของตัวเองในวัยหนุ่มที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน
น่าเสียดาย
ตอนนั้นเขาโชคไม่ดีเกินไป ได้เจอกับคูฉินหลง และเกือบถูกยึดร่าง
โชคดีที่โชควาสนาของเขาก็พลิกผันอย่างเหลือเชื่อ ไม่เพียงไม่ตาย แต่จิตวิญญาณยังหลงเหลืออยู่รอดชีวิตภายในโลงศพห้วงเหวลึก และมีระดับการฝึกฝนขั้นสร้างฐานในตอนนี้
มันเป็นโชคดีหรือโชคร้าย ตัวเขาเองก็ยังพูดไม่ถูกในตอนนี้!
หลี่หย่วนเต้าถามว่า: "ที่คุณพูดว่าหออัจฉริยะยุวชน มันคืออะไร?"
"เป็นห้องเรียนยุทธภพที่ค่อนข้างพิเศษของสถาบันยุทธ์หยินซวง ข้างในล้วนเป็นนักเรียนที่มีพรสวรรค์สูงสุดของวิทยายุทธ"
ปู้ชิงโฉวอธิบาย
ส่วนนักเรียนหออัจฉริยะยุวชนที่อยู่ตรงข้าม ตอนนี้อยู่ในสภาพอเนจอนาถอย่างยิ่ง ตัวยังมีคราบเลือดอยู่มากมาย
พวกเขาเข้ามาในพื้นที่นี้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มองไปรอบ ๆ อย่างไม่หยุดหย่อน เคร่งเครียดถึงขีดสุด
แล้วพวกเขาก็สังเกตเห็นหลี่หย่วนเต้ากับพวกอีกสองคนอย่างรวดเร็ว
"คน!"
"เป็นไอ้บ้าคนนั้นหรือเปล่า?"
"ไม่แน่พวกนั้นอาจเป็นคนต้องห้ามมารโคลนนิ่ง!"
มีนักเรียนหลายคนส่งเสียงร้องตกใจดังลั่น
คนอื่น ๆ ต่างพากันหันมามอง หลังจากเห็นหลี่หย่วนเต้าทั้งสามคนอย่างชัดเจน สีหน้าแต่ละคนเปลี่ยนไปอย่างมาก ตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง
จากนั้นพวกเขาก็ทำท่าเตรียมพร้อมเข้าสู่การต่อสู้ราวกับเผชิญศัตรูที่น่ากลัว
"เราไม่ใช่คนบ้า และก็ไม่ใช่คนต้องห้ามมารโคลนนิ่งอะไรนั่น!"
หลี่หย่วนเต้าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: "พวกคุณเจอคนต้องห้ามมารมาเหรอ?"
ไม่ใช่คนต้องห้ามมาร?
พวกวัยรุ่นตรงข้ามต่างจับจ้องมองหลี่หย่วนเต้าทั้งสามคนด้วยความไม่แน่ใจ พวกเขาไม่กล้าลดการระวังตัวลงชั่วขณะ
เพราะในสายตาพวกเขา คนต้องห้ามมารโคลนนิ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังและเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง