"นี่มันเรียกว่าแย่งของเขาได้ยังไงกัน?"
"สมบัติออกจากที่ลี้ลับ ใครเห็นก็มีส่วน ใครเก่งก็ได้ไป!"
หลี่หย่วนเต้าก้าวเดินอย่างไม่เร่งรีบไปยังหลุมน้ำวนหนองน้ำขนาดใหญ่ พลางหันกลับไปพูดกับเจี่ยงมี่โหรวด้วยรอยยิ้มว่า "พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้แหละ ไม่ต้องตามมา อันตรายเกินไป"
การปรากฏกายของราชางูเหินกลายพันธุ์ ได้ดึงดูดความสนใจของเหวินเหรินกง ซื่อจื่อแห่งจวนเจ้าประมุขาเมืองเทียนฝา และจี้เยวียน รองหัวหน้าตระกูลจี้แห่งเมืองเหวินอู่ รวมถึงคนอื่น ๆ ทั้งหมดแล้ว
ยอดฝีมือทั้งหมดในที่นั้นล้วนทุ่มสุดกำลัง เข้าล้อมโจมตีราชางูเหินกลายพันธุ์ระดับสองนั้น
แต่ไอ้เจ้าสัตว์นี่มันดุดันเกินไป ต่อให้ยอดฝีมือทั้งหมดลงมือพร้อมกัน ชั่วขณะหนึ่งก็ยังต่อสู้กันอย่างสูสี
ยิ่งไปกว่านั้น ฝั่งกลุ่มคนพวกนี้ยังดูจะตกเป็นรองเล็กน้อยอีกด้วย
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขามีโอกาสสูงมากที่จะพ่ายแพ้!
"ซื่อจื่อ จี้โหมวจะขอบุกเข้าไปช่วยเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นหากชักช้าอาจเกิดเรื่องไม่ดีนัก! ท่านโปรดระวังตัวด้วย"
เมื่อเห็นว่าการจะจัดการราชางูเหินระดับสองนั้นยากลำบาก แถมคนของฝั่งตนยังตกเป็นรอง จี้เยวียนจึงอาสาออกโรง เตรียมลงมือ
และในตอนนี้
เขาสังเกตเห็นเจี่ยงมี่โหรวกับพรรคพวกที่อยู่ไม่ไกล
อีกทั้งยังเห็นหลี่หย่วนเต้าเดินไปทางหลุมน้ำวนหนองน้ำที่เปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ นั้น เข้าจึงชะงักงันไปทันที
"ซื่อจื่อ มีคนโผล่มาแล้ว!"
"มิใช่ให้เหมิงอูนำคนไปปิดล้อมรอบด้านแล้วหรือ?"
"เหตุใดยังมีคนเล็ดลอดเข้ามาได้อีก?"
จี้เยวียนสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน
เหวินเหรินกงหันศีรษะไปมองแวบหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสังเกตได้ว่าหลี่หย่วนเต้ากำลังเดินไปยังตำแหน่งของหลุมน้ำวน เขาขมวดคิ้วพลางหัวเราะเยาะ "ไอ้โง่มาจากไหนกัน นี่มันคิดจะแย่งของของข้าเรอะ?"
"ไป!"
"ไปจับตัวพวกนั้นมาให้ข้า! ส่วนที่เหลือ รับมือเจ้างูยักษ์ตนนี้ ยังพอไหว!"
"ขอรับ!"
จี้เยวียนไม่รีรอ ร่างพุ่งทะยานมาทางหลี่หย่วนเต้ากับเจี่ยงมี่โหรวและพวก
"ไอ้หนู หยุดก่อน!"
"ถ้าเดินต่อไปอีก พวกเจ้าต้องตายแน่!"