เมื่อลูกน้องของกัวเจิ้งผิงชักปืนขึ้นมา เสียงกรีดร้องของผู้หญิงกลุ่มนั้นก็ดังลั่น พวกเธอวิ่งหนีเตลิดออกไปจากตรงนี้
กับเรื่องนี้
กัวเจิ้งผิงกลับไม่สนใจ เขาจ้องหลี่หย่วนเต้าเขม็ง พลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า "เจ้าเป็นใคร กล้าดียังไงมาตอแยกับข้าแถมยังทำร้ายองครักษ์ตระกูลเจียงของข้า เจ้าคงไม่กลัวตายจริง ๆ สินะ!"
"ข้าว่าแกนั่นแหละไม่กลัวตาย!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัว พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
กัวเจิ้งผิงสีหน้าเย็นชืด ตะคอกว่า "ไอ้ตัวไม่รู้จักตาย! ไม่รู้ว่าตัวเองทำเรื่องไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำอะไรลงไป แกคุกเข่าลงตอนนี้ ข้าหักขาแกสองข้าง ตระกูลเบื้องหลังแกอาจยังมีทางรอด ส่วนตัวแก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องตาย! แกจะยอมให้จับแต่โดยดี หรือจะให้ข้าจัดการแกเอง ไอ้จอมยุทธ์เน่ยจิ้นกระจอก ๆ อย่าคิดว่าจะหลบการกราดยิงของปืนสัจธรรมได้นะ!"
"ของกาก ๆ แค่นี้ แกยังเอามาเป็นไม้ตายอีก!"
หลี่หย่วนเต้าหาวหวอด ๆ แล้วโยนพี่เหลียงในมือไปทางฝ่ายตรงข้าม พลางหัวเราะเยาะ "ข้าขอย้ำอีกที แกคงเป็นกัวเจิ้งผิงใช่ไหม ข้าตั้งใจมาหาแกโดยเฉพาะเลยนะ!"
กัวเจิ้งผิงเลิกคิ้ว "แกก็รู้ตัวดีนี่! ในเมื่อหามาถึงที่แล้ว งั้นแกจะจัดการเรื่องนี้ยังไง แต่ข้าให้คำแนะนำไปแล้ว ถ้าแกไม่อยากถูกกวาดล้างตระกูล ก็คุกเข่าตอนนี้ สละวรยุทธ์ทิ้ง แล้วตามข้าไปรับโทษที่ตระกูลเจียง! ส่วนเด็กสาวสองคนข้างหลังแก จงดี ๆ ส่งขึ้นเตียงข้า..."
"หึหึ..."
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเย็นจากไรฟัน
แววตาสังหารในดวงตาเขายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น มองกัวเจิ้งผิงเป็นแค่ซากศพหนึ่งแล้ว!
"คุณกัว ท่านไม่รู้เลยว่าไอ้หนูนี่มันโอหังแค่ไหน!"
"เมื่อกี้มันบอกว่าพอมาหาท่านแล้ว จะให้ท่านคุกเข่าขอขมามัน!"
ฉินเซวียนชี้นิ้วด่าหลี่หย่วนเต้า ตะโกนเสียงดัง
เขาจำเป็นต้องพูดตอนนี้ เพื่อแสดงจุดยืนและท่าที
ไม่งั้นตระกูลเจียงสาวไส้มา จะให้เขาคลุมเครืออยู่ไม่ได้ มีแปดส่วนถูกโยงเข้าไปพัวพัน แล้วก็ตายสนิท!
"อะไรนะ!"
"แกว่าอะไรนะ"
"มันจะให้ข้าคุกเข่าขอขมา ฟังผิดรึเปล่า"
กัวเจิ้งผิงเบิกตากว้าง ตะโกนลั่น
เขาคือเขยตระกูลเจียง ถึงจะเป็นแค่เขย แต่ต่อหน้าคนส่วนใหญ่ ตระกูลส่วนใหญ่และอำนาจต่าง ๆ นั่นถือเป็นสถานะที่สูงส่งยิ่ง!