เข้าห้องไปรักษา?
ในหัวของตวนมู่ฉิงก็ผุดภาพบางอย่างที่ไม่ค่อยดีขึ้นมาทันใด
นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายชวนเธอเข้าห้อง
สมองของเธอชั่วขณะก็ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ภาพที่ไม่อยากคิดยิ่งผุดขึ้นมาไม่หยุด ใบหน้างามร้อนผ่าวแดงก่ำขึ้นทุกที
ด้านข้าง หลี่หว่านกับไป๋จงกั๋ว และครอบครัวไป๋เสี่ยวเสี่ยวก็พากันตกตะลึงไปชั่วขณะ
พวกเขาก็คิดถึงแสงสว่างแห่งคุณธรรมขึ้นมาเป็นอันดับแรกเช่นกัน!
มีเพียงจีหงเหยียนที่เอียงคอมองมาอย่างงุนงง แล้วก็ไม่สนใจอีก
"ยืนเหม่ออะไรอยู่?"
"ไม่อยากรักษาแผลแล้ว หรือว่าเรื่องที่ขอให้ฉันทำไม่จำเป็นแล้ว?"
หลี่หย่วนเต้าขมวดคิ้วมองตวนมู่ฉิงที่กำลังเหม่อลอยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ตวนมู่ฉิงได้สติ สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาชั่วขณะ
สมกับที่คิดไว้จริง ๆ ว่าต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับคุณชายหลี่ก็หนีไม่พ้นเรื่องแบบนี้ หากจะขออะไรจากเขา เธอก็ต้องยอมจ่ายอะไรบางอย่าง!
ถ้าเป็นพวกผู้ชายแก่ครึ่งเท้าเข้าโลงคนอื่น ตวนมู่ฉิงคงหันหลังเดินจากไปแล้ว
ทว่า หลี่หย่วนเต้าที่อยู่ตรงหน้า หนุ่มแน่น หล่อเหลา แกร่งกล้า เป็นชายในฝันที่สมบูรณ์แบบสุด ๆ คงจะเป็นเจ้าชายในฝันของผู้หญิงนับไม่ถ้วนแล้วกระมัง!
เขาไม่รังเกียจอายุของฉันแล้ว ฉันยังจะมีสิทธิ์รังเกียจแล้วเสแสร้งอีกหรือ?
ไหนจะยังมีอีกสองคนที่เด็กกว่าและสวยกว่าฉันอีก?
ความคิดในใจของตวนมู่ฉิงแล่นฉิว สายตากวาดมองไป๋เสี่ยวเสี่ยวกับจีหงเหยียนปราดหนึ่ง สุดท้ายเธอก็สูดลมหายใจลึก พยักหน้าตอบว่า "ฉะ... ฉันยินดี!"
เธอลุกขึ้นยืนเดินตามหลี่หย่วนเต้าไป เธอไม่ถือสาที่หลี่หย่วนเต้าจะมีผู้หญิงกี่คน ผู้แข็งแกร่งระดับนี้ จะมีผู้หญิงมากแค่ไหนก็เป็นเรื่องปกติ!
หลังจากทั้งสองคนขึ้นชั้นสอง เข้าไปในห้องแล้ว
ในห้องนั่งเล่น หลี่หว่านกับไป๋จงกั๋ว และไป๋เสี่ยวเสี่ยวสามคนยังคงเหม่อลอย
มีก็แต่จีหงเหยียนที่นั่งอยู่บนโซฟา ยังคงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่สะทกสะท้าน
ครู่ใหญ่
ไป๋จงกั๋วกระแอมไออย่างกระอักกระอ่วน "เอ่อ... หย่วนเต้าโตแล้วนะ! เรื่องของเขา เราก็อย่าไปยุ่งมากเลย ผม... ผมจะไปสูดอากาศที่ระเบียง!"
หลังจากไป๋จงกั๋วเดินออกไป