เสียงตวาดดังก้องกังวาน
ตามมาด้วยเสียงฝีเท้ารัวถี่
เจี่ยงเจินหลงที่เพิ่งได้สติและยังมึนงงอยู่เล็กน้อยถึงกับสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าชราที่ซีดเซียวเต็มไปด้วยโทสะรุนแรง "เจี่ยงอันหมิน ไอ้ทรพีนี่!"
"พ่อครับ อย่าไปสนใจมัน!"
"มันเพิ่งมา เดี๋ยวผมจะล้างครูเอง!"
"ตอนนี้ขอแค่พ่อไม่เป็นไรก็พอแล้ว"
เจี่ยงอันสวินรีบส่ายหน้าปลอบใจ "พ่อครับ คราวนี้ต้องขอบคุณคุณชายหลี่มาก ถ้าไม่มีเขา พ่อ... พวกเราไม่รู้จะทำยังไง พ่อรีบพักฟื้นร่างกายก่อนดีกว่า เรื่องอื่นยกให้พวกผมจัดการ!"
"คุณชายหลี่ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตคนแก่คนนี้!"
"ที่มี่โหรวพวกเขาพูดกันไปเมื่อกี้ คนแก่ก็ได้ยินหมด คุณมีบุญคุณกับตระกูลเจี่ยงของเราดั่งภูเขา พวกเราไม่มีวันตอบแทนได้หมด!"
เจี่ยงเจินหลงรีบพยุงตัวลุกจากเปลสนาม ขอบคุณหลี่หย่วนเต้าด้วยความซาบซึ้ง
นั่นทำให้เจี่ยงมี่โหรวตกใจรีบเข้าไปประคอง "คุณปู่ อย่าเพิ่งขยับตัว!"
"ร่างกายของปู่หายดีแล้ว ระดับพลังก็ฟื้นกลับมาเป็นขั้นต้นของอูจุน ไม่เป็นไรแล้ว ฝีมือแพทย์ของคุณชายหลี่เหมือนกับอิทธิฤทธิ์เทวดาจริง ๆ!"
เจี่ยงเจินหลงส่ายหัว เอ่ยปากชมไม่หยุด
ขณะนั้น
ที่หน้าประตูใหญ่อาคารอี้ตู้กงซือ กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกรูเข้ามา
คนที่มา ระดับการฝึกฝนพื้นฐานล้วนเป็นปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติ ในนั้นยังมีผู้แข็งแกร่งระดับจอมยุทธ์อู่หวังอีกสองคน และผู้ที่อยู่ครึ่งก้าวสู่อู่หวงอีกหนึ่งคน!
หัวหน้ามีหน้าตาคล้ายเจี่ยงอันสวินถึงเจ็ดแปดส่วน
คนนี้ก็คือท่านรองตระกูลเจียง เจี่ยงอันหมิน!
"เจี่ยงอันสวิน พวกแกหนีไม่รอด!"
"คิดว่าวิ่งเข้ามาในอี้ตู้กงซือ แล้วพวกเขาจะปกป้องพวกแกได้รึไง?"
"ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!"
เจี่ยงอันหมินส่งแววตาดูแคลน พร้อมหัวเราะเยาะ
เจี่ยงเจินหลงมีสีหน้าโกรธจัด มือเหี่ยวย่นชี้ไปที่อีกฝ่ายสั่นระริก "ไอ้ทรพี! แกมันไอ้ทรพี! แกสมคบกับคนอื่นยึดอำนาจตระกูล แกคิดอะไรอยู่! สมองแกมีน้ำรึไง!"
เจี่ยงเจินหลงในตอนนี้ เดือดดาลถึงขีดสุด!
ถ้าอาการในร่างกายของเขาไม่ถูกหลี่หย่วนเต้ารักษาหายแล้ว เกรงว่าตอนนี้เขาอาจโมโหจนกำเริบอีกครั้ง
"แก่ไม่ตาย นึกไม่ถึงว่าแกจะยืนได้?"
"แกยังไม่ตาย?"