คำพูดของเจียงฮุ่ยหลานเต็มไปด้วยแววตาที่เปี่ยมความหมายลึกซึ้ง
ตอนนี้เธอจ้องมองหลี่หย่วนเต้าราวกับเห็นเหยื่อ!
ชั่วขณะหนึ่ง
หลี่หย่วนเต้าถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ตอนนี้เขาอยากจะตบเธอให้กระเด็นสักฉาด
แค่ถูกเธอมองก็รู้สึกคลื่นไส้!
แต่หลี่หย่วนเต้าขี้เกียจพูดมากกับมดปลวกพวกนี้ เขาโบกมือ: "ปล่อยคน แล้วรีบไสหัวไปให้หมด!"
ลงมือกับพวกนักเลงชั้นล่างแบบนี้ เขายังรู้สึกสกปรกมือ
"ไอ้หน้าเล็ก เธอรู้ไหมว่าแม่คนนี้เป็นใคร?"
เจียงฮุ่ยหลานฟังคำพูดของหลี่หย่วนเต้าแล้ว ก็อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนถามด้วยความงุนงง
หลี่หย่วนเต้าเบะปากตอบ: "ไม่รู้! ไม่อยากรู้ด้วย! เธอปล่อยคน แล้วไสหัวไปซะ! มองเธออีกทีฉันจะอ้วก อย่าออกมาน่ารังเกียจเลย!"
"เธอว่าอะไรนะ?"
คำพูดนั้นทำให้เจียงฮุ่ยหลานระเบิดทันที
เธอเบิกตากว้าง กระโดดด่า: "ไอ้ผู้ชายเลว! กล้าด่าฉันแบบนี้! ท่านต่ง รีบจัดการ จับมันด้วย! ฉันจะเล่นมันให้ตาย! แม่คนนี้จะให้มันรู้ว่า มีทั้งแดนสาวงาม แล้วก็ยังมีถ้ำฮุ่ยหลาน!"
ตอนนี้แม้แต่ท่านต่งยังอดกระตุกมุมปากไม่ได้ รู้สึกจนใจสุดขีด
คนสมัยนี้เล่นเก่งจริงๆ!
แต่เมื่อคุณหนูต้องการและเอ่ยปาก เขาก็ปฏิเสธลำบาก
ในฐานะหนึ่งในผู้อุปถัมภ์ของพรรคเลือดเดือด เขาได้รับผลประโยชน์มามาก บางครั้งก็ต้องลงมือให้ได้!
"พ่อหนุ่ม ยอมจำนนซะ!"
"ร่วมมือหน่อย ข้าจะจัดการเจ้าเอง แล้วเจ้าจะได้อิ่มหนำกับความทรมานไม่รู้จบ..."
"จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวเปล่าๆ!"
"เพราะความเจ็บปวดหนักหนายังรออยู่ข้างหลัง"
ท่านต่งยิ้มเหี้ยม เอ่ยเตือนหลี่หย่วนเต้าด้วยแววตาล้ำลึก
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเบา: "จะลงมือกับผมเหรอ? ทำเรื่องชั่วร้ายแบบนี้ มักจะลงเอยไม่ดีนะ!"
"ไอ้หนู เจ้าคงไม่ได้คิดจะแจ้งตำรวจ เรียกกรมตำรวจมาหรอกนะ?"
"ช่างไร้เดียงสาจริง!"
ท่านต่งส่ายหน้าถอนใจ พร้อมกับที่ฝ่ามือเหี่ยวย่นกลายเป็นกรงเล็บแหลมคม คว้าเข้าหาหลี่หย่วนเต้า
ตูม!
แต่ทันใดนั้นเอง
ในความมืดข้างๆ ก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังกึกก้อง
ตามด้วยเสียงตวาดเกรี้ยวกราดราวฟ้าผ่า: "ต่งโจว เจ้ากล้าลงมือกับหลานสาวข้า เจ้าอยากตาย!"
"เยี่ยอู๋ฉิง!"
ต่งโจวหน้าถอดสี ตกใจสุดขีด กำลังจะถอยหนี