หลังจากที่หลี่หย่วนเต้าจากไป
ติงกงก็รีบกลับเข้าไปในห้องสอบสวนก่อนหน้า เตรียมไปรายงานผลกับเหยียนเหมย
พอเข้ามาในห้องสอบสวน เขาก็คุกเข่าลง: "ท่านผู้กอง ข้าน้อยส่งคุณชายหลี่ไปเรียบร้อยแล้ว ขอท่าน... ท่านให้โอกาสข้าน้อยสักครั้งเถิด! ข้าน้อยไม่กล้าอีกแล้ว... เงินสินบนพวกนั้น ข้าน้อยยอมคายออกมาหมด!"
"คนมา ถอดเสื้อผ้ามันออกให้หมด!"
เหยียนเหมยตะโกนสั่งออกไปข้างนอก
องครักษ์คนสนิทของเหยียนเหมยที่รออยู่ข้างนอกอยู่แล้วก็สาวเท้าเข้ามา ถอดเสื้อนอกของติงกงออก แถมยังยึดอาวุธของเขาไปด้วย
ติงกงหน้าซีดเป็นไก่ต้ม แต่ก็ยังร้องขอ: "ท่านผู้กอง ให้โอกาสข้าน้อยสักครั้งเถอะ!"
"หึ!"
"ข้าก็เพราะให้โอกาสเจ้า ถึงได้ถอดเสื้อผ้านี่ออก"
"เจ้าคงไม่คิดว่าจะยังเป็นรองผู้กองต่อไปได้อีกหรอกนะ?"
เหยียนเหมยหัวเราะเย็น: "บอกเจ้าเลย ถ้าเจ้ายอมรับผิดเอง สารภาพทุกอย่างออกมา ข้าปกป้องชีวิตเจ้าได้! ถ้าข้าไม่ปกป้องเจ้า งั้นเจ้าก็ตายแน่!"
"ขอท่านผู้กองช่วยข้าน้อย ช่วยข้าน้อยด้วย ข้าน้อยไม่อยากตาย ข้าน้อยยอมรับผิดทั้งหมด ข้าน้อยจะบอกทุกอย่าง..."
ติงกงตื่นตระหนก ร้องตะโกน: "แน่... แน่นอน เรื่องที่ไม่ควรพูด ข้าน้อยไม่ปริปากแม้แต่ครึ่งคำ!"
เหยียนเหมยส่งเสียงเย็นชา: "คราวนี้ เจ้าไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหา! คุณชายหลี่คนนี้ ต่อให้เป็นท่านหยางเฮ่าก็ต้องระวังตัว กลัวจะล่วงเกินแม้แต่น้อย! ภูมิหลังของอีกฝ่ายน่ากลัวขนาดไหน ลองคิดดู! เมื่อกี้ข้าให้เจ้าไปส่งคุณชายหลี่ ก็คือให้โอกาสเจ้าเอาชีวิตรอด! คุณชายหลี่กำจัดสิ่งชั่วร้ายเพื่อชาวบ้าน เจ้าร่วมมือด้วยตัวเอง ไม่ถือเป็นสมรู้ร่วมคิดทำชั่ว ทั้งยังให้คุณชายหลี่จากไปอย่างสมเกียรติ และลดโทษให้เจ้าเอง!"
"แต่ด้วยความผิดของเจ้า มันก็มากพอให้เจ้าติดคุกจนตาย โทษจำคุกตลอดชีวิตแน่นอนอยู่แล้ว! แต่ข้าปกป้องชีวิตเจ้าได้! ว่าไง?"
ติงกงทรุดฮวบลงกับพื้น นั่งงงอยู่พักใหญ่ แล้วคุกเข่าโขกศีรษะ: "ขอบพระคุณท่านผู้กอง!"
……
เช้าวันรุ่งขึ้น
หมู่บ้านบ้านอันหยา
ไป๋จงกั๋วก็เหมือนทุกวัน ตื่นแต่เช้ามาเปิดโทรทัศน์
ตอนนี้เป็นวันหยุดตรุษจีน ไม่ต้องไปทำงาน
แต่เขาก็ยังชินกับการตื่นเช้า